Μαγγανίτης

*αφιερωμένο σε όλους τους φίλους Ικαριώτες

Άμμος,
ψίθυρος πρώτα, ύστερα βράχος,
γεμάτος μικρή θάλασσα, τυφλός μεγάλο ήλιο,
τροφή, απόσταγμα το μαύρο κύμα,
έδωσε λόγο στα πεφταστέρια να ακτινοβολεί τα χαμόγελα τους τη μέρα,
με την ανατολή να παραμορφώνει το φόβο,
απλώνει ανταύγειες τον ασβέστη στα σπίτια,
σκιές, λιώνουν τα πανιά στον ορίζοντα,
στο βυθό ένα κόκκινο υποβρύχιο-μαγνήτης μαζεύει μόνο τα σκεβρωμένα κλειδιά,
στην επιφάνεια χάχανα, μουστάκια το γάλα,
παιδικά δάκτυλα στο πλαστικό τραπεζομάντηλο,
οι ηλίανθοι ρίχνουν τους καρπούς τους στο τσιμέντο,
λαδόξιδο η νοσταλγία στους τοίχους,
τα δέντρα είναι που μαρτυρούν τον άνεμο,
και το νερό λίγο να ξεδιψάσει τις πλάκες και το χώμα τους,
ζουμπούλια στις γλάστρες κοιτάζουν μισόσβηστο το φεγγαράκι,
δρόμος με τις λάμπες του φωτεινά καπελάκια,
το μπλε βαθύτερο κι ασημένιο,
καλοκαιρινά κορναρίσματα, τα μηχανάκια, μελωδίες στην πλατεία,
δίπλα το σκοτεινό λιμάνι, γαζώνει λευκή κορδέλα τις απουσίες,
η Μαρία βάζει τα σύκα στη φούστα,
τα στάχυα χρυσά με μπριγιαντίνη στα μαλλιά,
η γάτα στην ψάθινη καρέκλα αρχίζει το χορό της κοιλιάς,
ψαροχάλικα οργώνουν τις ανηφόρες,
μυρίζουν οι κασέτες παλιά ρεμπέτικα,
στο τέλος πάντα λίγοι,
όσοι κι αν είμαστε,
και η ζωή ένα γκιταλέλι,
που θα χρειάζεται πάντα κούρδισμα.