Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΥ

Σαρτρ

Μπρος στη βαριά Μητρόπολη που η θύελλα τη χτυπά
καθώς την πίστη τη χτυπά βαριά η αμφιβολία
απρόσμενα νιώθει κανείς να τον τραβάει ψηλά
ενός χαμόγελου η αβρή, η ραδινή υποψία:

άγγελε, αισθαντική μορφή, που αχνά υπομειδιάς
και απ’ άλλων χείλη πάμπολλα γίναν τα δυο σου χείλη,
δεν το ψυχανεμίζεσαι πως λάθος τις μετράς
τις ώρες που μετράμε εμείς απ’ το πρωί ώς το δείλι,

στην πλάκα την ηλιακή ετούτη τη δική σου
όπου βαραίνει το ίδιο εκεί καθένας αριθμός,
σαν να ’ταν όλες ώριμες και πλούσιες εξίσου;

Τι ξέρεις, πέτρινε άγγελε, αλήθεια εσύ για μας;
ή μήπως πιο χαρούμενος, πιο χαμογελαστός,
την πλάκα σου στη σκοτεινιά της νύχτας κουβαλάς;