ΔΜ: “The dance of life” η επικείμενη έκθεση που ετοιμάζετε. Μιλήστε μας γι’ αυτή με φόντο τον τίτλο της. 

ΒΠ: Η έκθεση The Dance of Life γεννήθηκε από την ανάγκη μου να αποτυπώσω εκείνες τις στιγμές όπου η μουσική και ο χορός γίνονται τρόποι έκφρασης συναισθημάτων που δύσκολα περιγράφονται με λόγια. Με ενδιαφέρει η ένταση, η επιθυμία, η ευθραυστότητα, η χαρά, η απώλεια- όλα όσα συνθέτουν την ανθρώπινη εμπειρία. Ο τίτλος προέκυψε σχεδόν φυσικά, γιατί τελικά η ζωή μοιάζει με έναν διαρκή χορό ανάμεσα σε αντιφατικά συναισθήματα, μεταμορφώσεις και συναντήσεις.

ΔΜ: Αν ο χορός είναι κίνηση, ο πίνακας είναι στατικότητα. Πώς μπορεί να αποδοθεί η δύναμη του χορού σε εικαστικό επίπεδο;

ΒΠ: Ο χορός και η ζωγραφική, παρότι εκφράζονται με διαφορετικά μέσα, μοιράζονται κοινά στοιχεία: τη χειρονομία, τη δράση, την έκρηξη, την αγωνία και το πάθος. Στη δουλειά μου προσπαθώ να εστιάζω ακριβώς σε αυτά τα στοιχεία, φέρνοντας στο προσκήνιο τις κινήσεις, τις χειρονομίες και την αίσθηση της στιγμής. Δεν με ενδιαφέρει να αποδώσω τον χορό με ρεαλιστικό τρόπο, αλλά να μεταφέρω την ενέργεια και το συναίσθημα που μου γεννά.

ΔΜ: Αποφεύγετε, νομίζω, την ακριβή απεικόνιση προσώπων. Επιδιώκετε την εστίαση στο σώμα ή αφήνετε το πρόσωπο στη φαντασία του θεατή;

ΒΠ: Επιδιώκω, πάνω απ’ όλα, ο θεατής να νιώσει. Συχνά, όταν παρατηρώ τους ανθρώπους, εστιάζω σε μια λεπτομέρεια: ένα μισόκλειστο, διστακτικό στόμα, ένα παράξενο βλέμμα, σφιγμένα χέρια. Απομονώνω αυτά τα στοιχεία από το σύνολο και αναρωτιέμαι πόσες ανείπωτες λέξεις, πόσα συναισθήματα και πόσες ιστορίες κρύβονται μέσα τους. Συχνά συνδέονται στο μυαλό μου με μια μελωδία ή έναν στίχο που αναδύεται ασυναίσθητα. Ίσως γι’ αυτό δεν με ενδιαφέρει η ακριβής απεικόνιση του προσώπου, αλλά η απόπειρα να αποδώσω, με έναν πιο αφαιρετικό τρόπο, όσα υπονοούνται πίσω από αυτό.