Κενό

Η αλήθεια του κενού μπροστά μου,
να χωνεύει σα γίγαντας το φως.
Τι μπορεί να υπάρχει άραγε κι εγώ σε ποιον μιλώ;
Και το σπουδαιότερο…
Σε τι έφταιξα και διατηρώ συνείδηση,
που δεν προσμένει τίποτα να κρίνει!
Πρέπει βαριά η ύβρις να’ναι!
Μα πράγματα τρομακτικά δίχως λόγο γίνονται
και το ξεγυμνωμένο δίκιο,
σ’ αυτή την άφωτη ειρκτή πάντα με ρίχνει.

Είναι η φύση της ανάλυσης αυτή,
που ικανοποιείται ακόμα
και τον σπόρο ισόποσα μοιράζοντας.
Και απ’ την αργασμένη άργιλο
νέα βουνά βλασταίνουν.
Ατέρμονη και κοπιαστική διαδικασία· που λες…
“Αν δε συναντήσει το κενό,
το πνεύμα πως δεν ησυχάζει.”

Αυτό είναι το κενό λοιπόν.
Η μόνη αγνή και καθάρια απάντηση
στο αιώνια διψασμένο πνεύμα
και στην αδιάκοπη οργασμική του σχάση.
Και το κενό μες στην αφόρητή του αγνότητα,
λόγο δικαίου κι ηθικής, δεν πάσχισε να μάθει…

Μόνο την ύπαρξή του
υπερασπίζεται απέναντι στην ύπαρξή μας,
σα να’ναι πλάσμα ζωντανό που εισπνέει την απώλεια.
Κι εμείς μάλλον αν κρατηθούμε απ’ το χέρι κι ενωθούμε,
είμαστε του κενού τ’ αντίθετο.
Είμαστε ο λόγος κι η σπορά!
Δύο αλήθειες, δύο σπαρμένοι ήλιοι!
ο ένας δίχως νόημα…
Ο άλλος ήλιος, είναι αυτός
που ψάχνουμε με τη συνείδηση των φύλλων.