Προσωπικά, επιλέγω να ξεκινώ ακόμη και τα βιβλία μου από το τέλος. Θεωρώ ότι όλο το στόρυ ενός βιβλίου, διαβάζεται με μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν το δεις σαν διαδρομή, σαν αργή κίνηση ή slow motion, όπως συνηθίζουμε να το λέμε, προς τα πίσω. Εξαρτάται από ποια οπτική γωνία το βλέπεις ή το διαβάζεις. Πόσο έντονο συναίσθημα σου βγάζουν οι λέξεις, οι διάλογοι, η τελευταία φράση του επιλόγου. Εξάλλου, στην αρχή του βιβλίου, η συγγραφέας έχει επιλέξει ανάμεσα στα άλλα, μια φράση του Ζαν Λικ Γκοντάρ που λέει: «Μια ιστορία πρέπει να έχει αρχή, μέση και τέλος όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά».

Στο « Άγιοι στην κόλαση» της Γκέλης Ντηλιά, επιλέγω μια φράση απ΄το προτελευταίο κεφάλαιο, γιατί η ιστορία που αφηγείται έχει happy end και αυτό στις μέρες μας έχει μεγάλη σημασία, όταν γύρω μας οι σχέσεις, η απονομή δικαίου, η αγάπη με τη στενή αλλά και την ευρεία της έννοια, είναι αμφισβητούμενα και ανατρέπονται εν ριπή οφθαλμού.

«Εγώ εδώ Βασίλη. Εσύ εκεί. Ένα τσιγάρο διαδρομή. Πάμε για φινάλε».