Όλες οι Χριστουγεννιάτικες λίστες ─με πρώτη τη δική μου─ σήπονται σιωπηρά. Ουδεμία έπραξε το καθήκον της:  να μελετήσει σχολαστικά και τα χίλια εκδοθέντα έργα του έτους, αποφαινόμενη τυφλά για τα καλύτερα, ανεπηρέαστη, άψογη, αδέκαστη και καθαρή. Ας είναι. Αρκούμαι να σας προτείνω πέντε βιβλία που έχουν θέση στη βιβλιοθήκη σας, απολογούμενος στους ποιητές που δεν κατάφερα να μελετήσω γι’ ακόμη μία χρονιά.

1. Γιώργος Δομιανός, «Καφετέρια, απόγευμα», Κάπα Εκδοτική. Συνεπής στην ιδιοφωνία του, ο Δομιανός παραδίδει ξανά κραυγές, σπαράγματα, όρνεα στη νέα του απόπειρα. Εραστής της φωτοβολίδας, καρφώνει στο τέλος το νόημα του, ανελέητος αποφθεγματοποιός. Ηδονίζεται μέχρις εσχάτων με την καθημερινή παράσταση, εσωτερική ή των οφθαλμών του. Εορτάζει τα πάθη του, τα μίση του, τις αγάπες του με ένταση, η οποία λειτουργεί καθοριστικά και ως προς τη μορφή των ποιημάτων του. Παραθέτω ενδεικτικά έναν και μόνο στίχο του, σα μονοσταυρία, ο οποίος θα αρκούσε για να μνημονεύσω το βιβλίο του:

«έχω τη δύναμη χιλίων λεόντων που φοβούνται»