XIV – Since of no creature living the last breath

Αφού, όπως κανένα ζωντανό, διπλή φορά στην πλάση
δεν καλούμαι, την ύστατη αναπνοή ν’ αφήσω
κι αφού ‘ναι θάνατος σωστός την αγκαλιά σου που ‘χω χάσει,
πιό πιθανό να μη χρειαστεί, πάλι να ξεψυχήσω.

Πιό πιθανό ο Χρόνος, που η σκληρή του καταδίκη
μας στέλνει τώρα την Αυγή στην πόρτα να χτυπάει,
κερδίζοντας την πιό κακή, την πιό άδικη νίκη,
να προσπεράσει πιά, να πάψει να με τυραννάει.

Όταν αναπαυθείς και γίνεις ρόδα και σπαρτά
τα μέρη που ‘μουνα πιο ευτυχισμένη
στοιχειώνοντας, φάντασμα κουτό, που χαρωπά,
πάνω απ’ ότι αγαπούσα πιο πολύ γονατισμένη,

θα γέρνω, θα σηκώνομαι, τα χέρια μου χτυπώντας
μακριά απ’ την μέρα που πλησιάζει, ξεγλιστρώντας.