ΤΟ ΒΟΤΣΑΛΟ

Να φύγω, θέλω
μ’ άγνωστο προορισμό.
Να φτάσω ίσως, κάποτε,
σ’ έναν άγνωστο τόπο.
Άγνωστη θάλασσα να δω.
Άγνωστα δέντρα.
Τοπία, που δεν τα έχω ονειρευτεί.
Ανθρώπους, που δεν τους έχω συναντήσει.
Θεούς, που δεν τους έχω λατρέψει.
Όλα άγνωστα.
Άφθαρτα.
Να γίνω, θέλω
βότσαλο σε μιαν άγνωστη ακροθαλασσιά.
Να περνάει από πάνω μου
το νερό κι ο άχρονος χρόνος.
Να μου αμβλύνουν τις γωνιές
και τις τραχιές επιφάνειες.
Να με σμιλέψουν από την αρχή,
να μου δώσουν ένα σχήμα άλλο.
Κι εκεί, λέει,
ύστερα από καιρό,
να αναδυθεί εκείνη η Άλλη,
η Ομοούσια,
που υπάρχει εντός μου.
Η Άγνωστη.
Άφθαρτη.

Ροβιές, Ιούνης 2019