Mαρία Κατσοπούλου, Ποιήματα
22Δεκ
[περιπλάνηση ύδατος]
«Έι, ομορφούλα…», θα μου πεις
καθώς τα χείλη μας θα ενώνονται
και τα βλέμματά μας θα συναντιούνται
μέσα από δακρυσμένα μάτια
που ερωτεύονται για πρώτη φορά έναν καθρέφτη
«Έι, ομορφούλα…», θα μου πεις
«δεν φαντάζεσαι πόσο…»
καθώς θα γεύεται ο ένας τα δάκρυα του άλλου
και τα δάκρυα θα γίνονται
λίμνες ποτάμια θάλασσες ωκεανοί
ενώ εσύ θα βυθίζεσαι μέσα μου
«Έι…», θα μου πεις
«υπάρχουμε κι αλλού»
κι εγώ θα ξέρω
πως μέσα σε ένα φιλί σου έζησα για μια αιωνιότητα
και από τα πύρινα ύδατα
δημιουργήσαμε ξανά ζωή
[Σαν παιδί]
Μέσα μου συντελείται σύγκρουση
αγάπης και πόνου·
Έχασα το μάτι μου στο πλήθος,
Καθώς την νιότη μου έκαιγα χορεύοντας.
«Έλα μαζί μου», είπες,
«θα σου δείξω τι αληθινά σημαίνει “Φως”».
Κι εγώ χαμογέλασα
και σου άπλωσα το χέρι μου δειλά,
σαν παιδί που βαδίζει πρώτη φορά στα δυο του πόδια
και νοιώθει φόβο και χαρά μαζί.






