ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΥ ΣΕ ΦΙΛΟΥΝ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

Τρέχουμε ν᾽ ἀγκαλιαστοῦμε καί,
τὰ χέρια μας ἀποσχίζονται στοὺς ὤμους

ἀφίπτανται φεύγουν πτερυγίζοντας.

Πασχίζουμε νὰ γδύσουμε,
ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ τὰ δόντια

στὸ πάτωμα τ᾽ ἄχειρα σώματα,
μάταια ἀγωνίζονται νὰ συνουσιασθοῦν

Ἕνας βῶλος ζύμης στὴ γωνία,
ὀγκοῦται ὀγκοῦται πληροῖ τὸ δωμάτιο

μᾶς ἐγκλείει στὴ μᾶζα του, καταπνίγει τὶς κραυγές μας.

Νύχτα στὸ Primrose Hill

τ᾽ ἄστρα χυτεύουν τὸν χρυσό τους στοὺς πόρους τῆς νύχτας

προοδευτικὰ ἐμφανίζονται φλέβες τριχοειδῆ,
χρυσὰ κυκλοφορικὰ συστήματα ποὺ βαδίζουν

Ῥίχνω τὸ πτῶμα μου ἐπάνω σ᾽ ἕναν κλάδο καὶ φεύγω

διπλωμένο στὰ δύο κρέμεται στὸ σεληνόφως.