Ένα αεράκι που σε φυσά καταπρόσωπο αρκεί στο μέσο ανθρώπινο νου ως γεγονός για να πυροδοτήσει σκέψεις που σχετίζονται με την πνοή του. Φανταζόμενοι έναν πρωτόγονο Homo sapiens πριν από εκατό χιλιάδες χρόνια σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό για την επιβίωση φυσικό περιβάλλον, μπορούμε εύκολα να υποθέσουμε ότι θα ήταν δύσκολο έως αδύνατο ο ίδιος να αναζητούσε διαδικασία που θα ερμήνευε τη δροσερή πνοή στο πρόσωπό του και εύκολο να νιώθει είτε ότι το αεράκι εστάλη από κάποιο πρόσωπο είτε ότι το ίδιο το αεράκι είναι πρόσωπο.

Αποδεχόμενος κανείς ότι ένα φαινόμενο προκαλείται από πρόσωπο (ή είναι πρόσωπο) ταυτοχρόνως καθίσταται έτοιμος να αποδώσει στο πρόσωπο τις ιδιότητες του που βιωματικά γνωρίζει: την πρόθεση, την επιδίωξη, την οργή, τη διδαχή. Ένα αεράκι στο πρόσωπο μπορεί να διανθιστεί σε τέτοιο βαθμό από την ανθρώπινη φαντασία στους άξονες του χώρου και του χρόνου, ώστε οι ερμηνείες, η θέση του στα πράγματα και οι συμπεριφορές που παρουσιάζει σχεδόν να υποκαθιστούν την απλή, απλούστατη εμπειρία της καταπρόσωπο πνοής.

Κοιτάζοντας τις σύγχρονες επιστημονικές ερμηνείες για τα φαινόμενα, από την πνοή του ανέμου ως το γιατί τα ψάρια δεν πεθαίνουν σε μια παγωμένη λίμνη κι από την προέλευση της ύλης έως την προέλευση του ανθρώπου, διαπιστώνουμε ότι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία (μια εξαίρεση: Crick et al, 1973), ούτε αναζητούν ούτε περιλαμβάνουν πρόσωπα. Οι επιστημονικές ερμηνείες αντιμετωπίζουν τα φαινόμενα ως φυσικά και για την ερμηνεία τους προτείνουν και ελέγχουν διαδικασίες.