Σε πολλά ποιήματα, ιδίως της πρώιμης και της μέσης περιόδου του έργου του, ο Ουίλλιαμ Μπ. Γέητς διαλογίζεται πάνω στο ζήτημα του κάλλους. Οι απαντήσεις που δίνει ποικίλλουν και μεταβάλλονται συν τω χρόνω, σημάδι και αυτό ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν στοχασμό βιωμένο, ζυμωμένο με την πείρα της ηλικίας και της τριβής με τα πράγματα. Έτσι το νεανικό «ρόδο του κόσμου», το πλατωνικό είδωλο μιας ωραιότητας άκτιστης και αΐδιας, δίνει τη θέση του στην εικόνα ενός κάλλους εύθραυστου, που κατακτάται δύσκολα και με αγώνα πολύ, προτού εντέλει, καθώς όλα, σαρωθεί κι αυτό από το μένος του καιρού. Στον ωριμότερο Γέητς, συναντάμε τέλος τη ριζική υποψία: η ομορφιά ίσως δεν είναι παρά μια προσωπίδα εξωραϊστική του πάθους, μια μάσκα σπλαχνική που μας προστατεύει από το να δούμε εμπρός μας καθαρά τη σκληρότητα και τον δόλο του έρωτα. Τα ποιήματα που μεταφράζονται εδώ προέρχονται από τις συλλογές The Rose (1893), The Wind Among the Reeds (1899), In the Seven Woods (1904) και The Green Helmet and Other Poems (1910).

~.~

ΤΟ ΡΟΔΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ποιος σ’ όνειρο είδε ότι όνειρο είναι κι η ομορφιά;
T’ άλικα χείλη τούτ’ αγέρωχα αν πενθούν,
πενθούν που θαύμα άλλο καινούργιο δεν θα δουν,
της Τροίας τη δόξα κήδεψε μεγάλη πυρκαγιά,
παν τ’ Ούσνα τα παιδιά.

Περνούν ο κόσμος και τα πάθη του, κι εμείς μαζί:
ψυχές ανθρώπων τρεμοφέγγουν και σκορπούν
σαν του χειμώνα τα νερά που ωχρά κυλούν,
μα κάτω απ’ τον αφρό των αστεριών πάντα θα ζει
η άμοιαστη αυτή μορφή.

Υποκλιθείτε, αρχάγγελοι· για να βαδίσει εδώ,
πριν από σας, πριν καν αρχίσουν να χτυπούν
οι δύσμοιρες καρδιές που λύτρωση ζητούν,
εμπρός της έστρωσε Αυτός σαν δρόμο χλοερό
όλον τον κόσμο αυτό.

~ . ~