Ήταν μεσάνυχτα όταν το τηλέφωνο του κυρ Ανέστη ακούστηκε στην άλλη πλευρά του δωματίου. Ο ήχος κλήσης τον ξάφνιασε και τον έκανε να αναπηδήσει στο κρεβάτι του. Δεν του άρεσε καθόλου να τον καλούν απροειδοποίητα, το είχε για κακό. Ώσπου να το φτάσει, έπαψε να χτυπάει. Ο αριθμός που αναγραφόταν στο ιστορικό κλήσεων δεν του ήταν γνώριμος. Επιπλέον έμοιαζε να προερχόταν από κάποιο μακρινό μέρος και όχι από την περιοχή του.
Τις απορίες του ήρθε να λύσει η επαναληπτική κλήση του άγνωστου αυτού αριθμού, λίγο πριν προλάβει να αφήσει την συσκευή στο τραπέζι.
-Ξυπνήσατε; Ακούστηκε μια ιλαρή φωνή.
-Ποιος είστε, τι θέλετε; Ρώτησε ο κυρ Ανέστης φανερά ενοχλημένος.
-Οι Ανώτερες Δυνάμεις προστάζουν να μην κοιμηθείτε έως ότου ολοκληρωθεί το τελετουργικό.
Το τηλέφωνο σώπασε στο αυτί του. Έβγαλε ένα επιφώνημα δυσαρέσκειας και βγήκε στον κήπο. Δεν ήθελε να λερώσει τις παντόφλες του κι έτσι περπάτησε ξυπόλυτος στο μονοπάτι που οδηγούσε στην καταπακτή.