Η κούπα

Μια γυάλινη κούπα του καφέ.
Στο χρώμα του νερού, του τσαγιού, του κρασιού.
Nα ιδρώνει σαν καθρέφτης.
Nα κοχλάζει σαν πρωινή, χειμωνιάτικη ανάσα.

Δίχως ζωγραφισμένα ταξίδια, ηλιοβασιλέματα,
ανάγλυφα φεγγάρια και σκιές.
Δίχως να φωνάζει και να ψιθυρίζει σκέψη, όνειρα, κάτι.
Δίχως φθηνές και πανάκριβες λέξεις άλλων.

Ένα μικρό γυάλινο χερούλι ισορροπεί σταθερά.
Δίνει όση ζέστη αντέχουν τα δάχτυλα.
Αυτή μένει αόρατη, ανέγγιχτη.

Μια γυάλινη κούπα που την ξέρω.
Ένα ζεστό πρωινό στην Στοκχόλμη.
Ένα παράθυρο ρουφάει με λύσσα το μελτέμι.
Στα χέρια του ανιψιού μου.
Στο κομοδίνο μιας ερωμένης.
Τακτοποιημένη, αδιάφορη, γυαλισμένη στον απέραντο, μεταλλικό πάγκο ενός ξενοδοχείου.
Γεμάτη φθηνό κρασί, γλιστραει από τα χέρια ενός μεθυσμένου συμφοιτητή.

Την γυάλινη κούπα του καφέ,
που θα σπάσει.
Θα ραγίσει, θα γίνει θρύψαλα, θα γίνει άμμος.
Θα σπάσει όταν θέλω, όταν δεν με νοιάζει.
Θα ξανασπάσει, θα ραγίζει συνέχεια, θα γίνεται άμμος.
Και δίπλα μου μια ίδια γυάλινη κούπα,
πιο καθαρή, λιγότερο γυαλιστερή το ίδιο αδιάφορη.

Η γυάλινη κούπα μου, με το μικρό γυάλινο χερούλι της.
Ξεχειλίζει, λερώνεται, εξαφανίζεται.
Στεγνή, ραγισμένη, διάφανη.
Φτιαγμένη να κρύβεται στον καφέ, στο κρασί, στο τσάι, στο νερό.