Ο ηθοποιός

Ηθοποιός πεντοδεκάρας υποδύεται απλόχερα
Μια λέξη μόνο πες και θα το κάνει

Σκοτάδι πες, και θα υποδυθώ τον ήλιο σού
Κρύο αν πεις, φωτιά θα παριστάνω
Φύγε μου λες, και άριστο πατέρα των παιδιών σου
Υποδύομαι

Αχ να μπορούσα μάτια μου εμένα να παριστάνω,
Σε τούτη τη σκηνή που περπατάμε, φωτιά να ρίξω να κάει
Και όλοι εμείς οι ηθοποιοί τις μάσκες μας να σπάσουμε,
Να δραπετεύσουμε από την Αντιγόνη…

Το πρώτο δάσος μου

Δάσος η ζωή.
Δάσος μέσα στα δάση.
Εγώ ένα δέντρο
Εσύ ένας θάμνος

Εύχομαι να μην ευχόμουν
Ο σπόρος που με γέννησε
Φωτιά να πάρει να κάει
Κάτω να πέσει και να λιώσει να χαθεί
Να υποφέρει.
Κι εγώ ας μην γεννιώμουν.