Αγάπη
Ένα μήνα τώρα, δε σε είδα ούτε μιά μέρα.
Καμιά αλλαγή. Ίσως να ‘μαι πιο χλωμή,
λίγο νωθρή, πιο σιωπηλή. Φαίνεται, μπορεί
και ζει κανείς χωρίς αέρα.

Ζέστη
Βαρειές, κατάκοπες οι μέρες γυρνάν αργά, σα μουλάρια στο αλώνι.
Κατακαλόκαιρο χτυπάει τα πατζούρια.
Η κάψα ανέβηκε απ’ τον κήπο και στα δωμάτια τρυπώνει.
Αχ, πώς νιώθω την έλλειψη της παγερής καρδιάς σου.

Νίκη
Είσαι σαν τη Νίκη της Σαμοθράκης
στο Παρίσι, αγάπη που δεν τελειώνεις!
Αν και νεκρή, με τον ίδιο ζήλο πάντα τρέχεις,
όπως τα κομμένα χέρια σου απλώνεις.