Την μοναξιά να ’ναι βουβή, αφήστε.
Μόνο τ’ αγέρι για ό,τι χάνετε, κατηγορήστε,
πού πήγαν πια, μόνο τ’ αγέρι,
τα όσα χάσατε, το ξέρει.
Τ’ ανέμου η ανάσα είναι που θα ’ρθει να σωριάσει
δέντρα φλεγόμενα, ψηλά και να μουδιάσει
τα κοκκαλάκια απ’ τα πουλιά.
Που το εξουθενωτικό φιλί του διαλύει τη μαλακιά
δέση του ρόδου στη βραγιά.
Ξέρει πού πάει κάθε χαμένη ομορφιά
τ’ αγέρι, το χωρίς μιλιά.

Κι αν χάσεις την αγάπη που ’χες ταίρι,
πες πως, στο τέλος, την άρπαξε τ’ αγέρι.