Αστοί

Σαν τρύπες από κόσκινο, και πιο κοντά ακόμα,
στέκουνε τα παράθυρα, δίπλα-δίπλα,τόσο κολλητά
στριμώχνονται τα σπίτια, το ένα στ’ άλλο, στη σειρά,
που κάθε δρόμος πρήστηκε, στραγγαλισμένο πτώμα.

Στο τραμ η μιά μέσα στην άλλη γατζώνει,
όπως κάθονται, σφιχτά, οι δυό σειρές επιβατών,
όπου αμυδρά γυρνούν οι κόρες των ματιών
κι η επιθυμία από μέσα τους φουντώνει.

Οι τοίχοι μας σα δέρμα είναι λεπτοί,
που όταν κλαίω, σκορπάει κι αλλού ο πόνος
κι οι ψίθυροι ηχούνε σαν κραυγές:

Και πόσο βουβός, μεσ’ σε κλειστές σπηλιές,
χωρίς κανείς να τον αγγίξει η να τον δει,
στέκεται ο καθένας μας και νιώθει: μόνος.