Η αλλοτρίωση είναι μια σύνθετη φιλοσοφική έννοια που έχει πολλαπλές (κοινωνικές, ψυχολογικές, πολιτικές, ηθικές) διαστάσεις και αναφέρεται στην αποξένωση του ανθρώπου από την ίδια του τη δραστηριότητα και από τα αποτελέσματά της και εντέλει από τον ίδιο του τον εαυτό, επομένως είναι δύσκολο να διερευνηθεί τόσο επιστημονικά όσο –και κυρίως- λογοτεχνικά. Η συλλογή διηγημάτων «Αδιέξοδοι Καιροί» του Κωνσταντίνου Λίχνου (Εκδόσεις Γράφημα, Θεσσαλονίκη 2022) διαπραγματεύεται λογοτεχνικά αυτό το μείζονος σημασίας για τον άνθρωπο και το σύνολο θέμα, καταθέτοντας προβληματισμούς στην κατεύθυνση των αποτελεσμάτων της αλλοτρίωσης και της βίωσής τους από το κοινωνικό υποκείμενο. Με εξαίρεση το διήγημα «Ο φράχτης», το οποίο εντάσσεται στη μεγάλη παράδοση της ηθογραφίας, τα διηγήματα (θεματολογικά αλλά και αφηγηματικά) διερευνούν την αλλοτρίωση ως ατομική και κοινωνική πραγματικότητα με τους τρόπους, κυρίως, της ρεαλιστικής πεζογραφικής τεχνοτροπίας. Ακόμη και στο διήγημα «Ονείρου Μονόπρακτο» όπου είναι εμφανής ο συμβολισμός, τόσο από την άποψη του περιεχομένου όσο και των τρόπων αφήγησης, εύκολα ανιχνεύεται η πρόθεση του συγγραφέα να διερευνήσει το θέμα αυτό. Θα παρουσιάσω τη λογοτεχνική απόδοση της αλλοτρίωσης ως φαινομένου της σύγχρονης ζωής με τεκμηριωτικές αναφορές στα διηγήματα της συλλογής (από τα οποία θα εξαιρέσω τον Φράχτη και το Ονείρου μονόπρακτο ) ορίζοντας στο τέλος των αποσπασμάτων τον τίτλο του διηγήματος, ώστε να διευκολυνθεί η εμβάθυνση στο έργο του συγγραφέα. Για τη διευκόλυνση της ανάγνωσης θα προηγηθεί μια σύντομη αναφορά στην έννοια της εργασιακής αλλοτρίωσης, σύμφωνα με τον εισηγητή της, τον πολιτικό φιλόσοφο Κάρλ Μάρξ.