Όσοι γνωρίζουν από ακαδημαϊκά, ελληνικά περιβάλλοντα, ξέρουν η ότι ώρα εκλογής ενός νέου μέλους διοικητικού και ερευνητικού προσωπικού στο πανεπιστήμιο, δεν είναι μία ώρα κατά την οποία οι σοφοί σκύβουν πάνω από βιογραφικά σημειώματα, δημοσιεύσεις, δείκτες, προϋπηρεσίες και διακρίσεις και συναποφασίζουν για το ποιος είναι ο αξιότερος προς πρόληψη˙ όχι, όχι, όχι. Η ώρα της εκλογής είναι μια ώρα που συχνά (δε θα πω πάντα, όχι) οι σοφοί ζυμώνονται για να βρουν τρόπο να αποκλείσουν τον άριστο (τον οποίο είναι πολύ εύκολο να βρουν, αφού ο αριθμός των επιστημονικών δημοσιεύσεων και οι δείκτες της απήχησής τους υπερεπαρκούν για τον εντοπισμό του), προκειμένου να προωθήσουν τον «δικό τους»: αυτόν που τα πήγε καλύτερα στα τηλέφωνα, αυτόν που θα τους εξυπηρετήσει καλύτερα καταλαμβάνοντας το πόστο, αυτόν που υποστηρίχθηκε από πολιτικά πρόσωπα, αυτόν που ψηφίζοντάς τον θα βγάλουν μια υποχρέωση κ.ο.κ. Οι δικαιολογίες αποκλεισμού του άριστου δεν υποδύονται καν τις σοβαρές: ο άριστος, ο οποίος ενίοτε δεν προσέρχεται έρποντας και γλείφοντας, συχνά (δε θα πω πάντα, όχι) πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων επειδή η έρευνά του ανήκει σε άλλο γνωστικό αντικείμενο από αυτό της θέσεως ή επειδή έχει διδάξει 3500 ώρες και όχι 3501. Και σε αυτό το υπέροχο φόντο, το αγγελικά πλασμένο, συνεχίζει το Πανεπιστήμιο την ύπαρξή του.

Στην ποίηση, όπως εξηγούσα σε ένα φίλο, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ, τα πράγματα κινούνται εις έτι ευκλεέστερον πεδίον, αφού δεν υπάρχουν καν αντικειμενικοί δείκτες που πρέπει κάποιος, με κάποια δικαιολογία οπισθίων, να καννιβαλίσει προκειμένου να εξάρει τους δικούς του. Το κάθε ποίημα μπορεί να είναι διαμάντι ή σκουπίδι κατά το δοκούν στα χέρια κάποιου με προσβάσεις─ και βέβαια, αν αυτός συμπληρώσει τη λίστα με τις εκδουλεύσεις του, δε θα τον κατηγορήσει κανείς αν την αφήσει ημιτελή. Ανόητος είναι να προτείνει κάτι που προτείνοντάς το δε θα του προσφέρει τίποτα;
Εμείς εδώ, στο Ποιείν, διάγουμε βίον διδάσκοντας έναντι πενιχρής αμοιβής, πληρώνουμε από την τσέπη μας γυρεύοντας ποιήματα και αφοδεύουμε καταπρόσωπο της ξεφτίλας των γνωριμιών και των εκδουλεύσεων. Οι χιλιάδες που μας πλησιάζουν για να μας δείξουν ένα γραφτό, μας τρέφουν: εάν εκλείψουν, θα εκλείψουμε κι εμείς.