II – This beast that rends me in the sight of all

Αυτό το θηρίο, που με σκίζει έτσι που όλοι να με δουν,
αυτή η αγάπη, αυτή η λαχτάρα, που τ’ άλλα έχει ξεχάσει,
που μ’ έχει καταβάλλει, καθώς τα στερνά φύλλα σκορπούν,
θα πληρωθεί, θ’ αρρωστήσει, μέχρι την άνοιξη θα΄χει περάσει.
Ο πόνος, απ’ τον κόμπο στο λαιμό, θα χαλαρώσει,
η πληγή θα επουλωθεί, ο πυρετός θα υποχωρήσει.
Θα ξεχάσω, πριν καν ο δρυοκολάπτης ζευγαρώσει,
το βλέμμα σου, που σήμερα μου΄ναι Ανατολή και Δύση.
Άθικτη όμως, αν και θα αγαπήσω κάποτε ξανά,
δε θα μείνω, από ένα τέτοιο κοφτερό μαχαίρι,
σ’ όλο μου το σώμα, καθώς κοιμάμαι θ’ αγρυπνά,
σκληρή στο φιλί, κρύα σαν το χιόνι μεσ’ στο χέρι,
η ουλή, απ’ τη συνάντηση αυτή, θα κρέμεται, σαν το σπαθί,
ανάμεσα σε μένα και στο σύντροφό μου, που θ’ ανησυχεί.