Η έμπνευση του ποιητή

Ένα ιδιόμορφο πάθος
υγρό
αναπάντεχα εγκατεστημένο
διαρροή ψυχικού δικτύου
αναβλύζει
υλικό φασματικό
με αιωρούμενα αιμοπετάλια
αλγόριθμους
για την εξύψωση και την πτώση
του όντος.
Με την προσήλωση
ίνες νοητικές πετάγονται από τα μάτια του
και τους τυλίγουν
όπως η σάρκα τα οστά
συνθέτοντας οντότητες
σκέψεις οργανικές
ολόγλυφες
με σκελετό την καθαρή ιδέα
υφή ρυθμού
και όψη καθημερινότητας.

Το ρήγμα εξελίσσεται διαρκώς
και περιοδικά
πότε σε πίδακα και πότε αργά φυλλορροεί
μα στο παραμικρό εξωτερικό ερέθισμα
σαν την πληγή του αιμορροφιλικού
ανοίγει και τρέχει
η έμπνευση
με αβίαστες συνάψεις
να υφάνει καλλίγραμμες φόρμες
ποιητικές.

Αιτία πιθανή του φαινομένου
μία τυχαιότητα
που ανέσυρε
αρχεία αλχημείας ξεχασμένα
έμμετρα.
Στο άγγιγμα
ρευστοποιούνται
σε μολύβι διάπυρο
χύνονται και τρυπούν
το σφραγισμένο τοίχωμα
που αποκρύπτει
ολοστρόγγυλες
λίμνες ατόφιες ονομάτων
και ορισμών θεσπέσιων
για τα γυρίσματα του νου και τις ψυχής.

Κοιτάσματα ιδεών
που αναδύονται ελεύθερες στην επιφάνεια
και απλώνουν νήματα χρυσά και αδιόρατα
και τον περιτυλίγουν
σε ένα φωτεινό κουκούλι επίγνωσης
μαζί με όλον τον περίγυρό του
μέχρι να φτάσουν
να αναπνέουν
όλοι μαζί την ίδια ανάσα
ως ενιαίο ον

ως ποίημα.