Σονέτο 164
{Απαντάει σε αμφιβολίες με τη ρητορική των δακρύων}

Απόψε αργά, καλέ μου, όση ώρα σου μιλούσα,
απ΄τις εκφράσεις και τη στάση σου έβλεπα καθαρά
πως να σε πείσω δε μπορούσα με λόγια μοναχά,
και την καρδιά μου να σου δείξω λαχταρούσα.

Γι αυτό η Αγάπη, που κατάλαβε τι προσπαθούσα,
κατάφερε αυτά που δεν ήταν μπορετά:
κι αποσταγμένη την καρδιά μου έκανε να κυλά
μέσα στο κλάμα που έτρεχε, καθώς πονούσα.

Φτάνει,λοιπόν καλέ μου, να με κρίνεις έτσι αυστηρά,
η τυραννία της ζήλειας σου ας μένει,
η άδικη υποψία την ηρεμία σου να μη χαλά,

οι αβάσιμες σκιές, οι υπαινιγμοί οι κρυμμένοι,
καθώς είδες κι άγγιξες στα δάκρυα μου αυτά
μέσα στα χέρια σου την καρδιά μου ραγισμένη.

Σονέτο 152
{Αποφασίζει να μην εμπιστεύεται την ελπίδα}

Γητειά εσύ πράσινη της ανθρώπινης ζωής,
τρελή ελπίδα, φρενίτιδα επιχρυσωμένη,
όνειρο που οι ξύπνιοι βλέπουν μπερδεμένοι,
μάταια όμως κι όνειρα, και θησαυρούς θα βρεις.

Ψυχή του κόσμου, γήρανση υγιής,
χλόη φανταστική εξαθλιωμένη,
το σήμερα που ο τυχερός θα αναμένει,
το αύριο που εύχονται οι ατυχείς:

Ακολουθήστε τη σκιά σας για να ‘βρετε το φως,
όσοι πράσινα θέλετε να βάζετε γυαλιά
και βλέπετε τον κόσμο όπως σας συμφέρει.

Όσο για μένα, στη μοίρα μου θα φανώ πιο λογικός:
θα΄χω τα μάτια μου στα δάχτυλα μπροστά,
θα βλέπω μοναχά ό,τι κρατάω στο χέρι.

Σονέτο 147
{Αντιπαρατίθεται στην ανθρώπινη ματαιοδοξία, μέσω της εικόνας ενός ρόδου}

Ρόδο θεϊκό, που στην ευγενική σου ανθοφορία
είσαι, με την ευωδιά σου την λεπτή,
της ομορφιάς μάθημα μαβί,
της λάμψης χιονιστή διδασκαλία.

Όμοιο κι εσύ με την ανθρώπινη φιλοδοξία,
παράδειγμα περήφανο που δε διαρκεί,
στο είναι σου η Φύση έσμιξε μαζί
την χαρωπή την κούνια με την λυπητερή κηδεία.

Πόσο αλαζονικά, στο μεγαλείο σου στηριγμένο,
τον κίνδυνο του θανάτου αψηφάς
κι ύστερα πεσμένο κάτω, μαραμένο,

σημάδια εκπνοής χλωμά σκορπάς
κι έτσι μ’ ανόητη ζωή και θάνατο μυαλωμένο,
πεθαίνοντας διδάσκεις, ζώντας εξαπατάς.