Η λογοτεχνία -ως πνευματική προσπάθεια, η οποία σκοπεί να επιδράσει στα αισθήματα και τις σκέψεις των ανθρώπων, αποκαλύπτοντας μέσω του λόγου τις ουσιώδεις ιδιότητες και σχέσεις των φαινομένων της πραγματικότητας-, αποκτά αξία, στον βαθμό που κατορθώνει να μετατραπεί σε εργαλείο για την κατανόηση του κόσμου, και τρόπος για να φανερωθεί η ουσία της ζωής.
Δυστυχώς, όμως, στις μέρες μας, η μεγάλη πλειοψηφία των ποιητικών συλλογών, χαρακτηρίζεται από εντελώς αφαιρετική και δυσνόητη γραφή, υπερφορτωμένη με συναισθηματικές εξάρσεις, ερειδόμενη στον υποκειμενισμό και την αυτο-αναφορικότητα· αποτελώντας, συνήθως, μια καθαρή απόπειρα έκφρασης της εσωτερικότητας του δημιουργού, ο οποίος, παραδομένος στον ενδοσκοπικό παροξυσμό του, παραθέτει -με διάθεση εξομολογητική- ένα συνονθύλευμα από θραύσματα προσωπικών εντυπώσεων και συναισθημάτων, αρνούμενος πεισματικά να εστιάσει στη συλλογικότητα και να καλλιεργήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη για τα φαινόμενα της κοινωνικής ζωής.
Ο Γιάννης Νικολόπουλος, κάποτε είχε γράψει: «Όταν η ποίηση αποτάσσει τον πειρασμό του υποκειμενισμού, που δημιουργεί η παθολογικά αρρωστιάρικη ενδοστρέφεια, τότε είναι Τέχνη του λόγου αληθινή. Τότε, εκπληρώνει το μεγάλο της προορισμό: την ψυχική και συνειδησιακή επικοινωνία της, για την ανάταση των μαζών». Η ποίηση, λοιπόν, οφείλει να εστιάζει στο κοινωνικά σημαντικό και να ανακλά την πραγματικότητα, σε κάποια διαυγασμένη της όψη. Ποιες πτυχές της πραγματικότητας, όμως, είναι όντως ιδιαίτερα σημαντικές; Μια νεαρή γυναίκα που ψωνίζει, ένας σκύλος που τρέχει σε κάποιο πάρκο, ένας άντρας που καπνίζει καθισμένος σε ένα παγκάκι, ένα ζευγάρι που ερωτοτροπεί σε κάποιο σκοτεινό σοκάκι, ένας απολυμένος εργάτης που επιστρέφει στο σπίτι του σκυθρωπός, το κατακρεουργημένο κορμί της Ελένης Τοπαλούδη στον βυθό της θάλασσας (το 22ο ποίημα της συλλογής, του Παναγιώτη Μηλιώτη, είναι αφιερωμένο στη μνήμη της Ελένης Τοπαλούδη, και το τελευταίο στον Παύλο Φύσσα)· όλα τα παραπάνω, αποτελούν κομμάτια της πραγματικότητας και, ως τέτοια, έχουν το καθένα, κάποια σημασία. Ποια είναι -αν υπάρχει-, όμως, η βαθύτερη ουσία, η οποία συνδέει όλα αυτά τα στιγμιότυπα πραγματικότητας; Που βρίσκεται ο κρυφός δεσμός, ο οποίος συνδέει σαν αιτιακός χόνδρος, τις πολλαπλές εκφάνσεις των πραγμάτων; Και, η ποίηση -που ιεραρχεί διαφορετικά τις προτεραιότητές της, σε κάθε διαφορετική συγκυρία-, σε ποιες όψεις της πραγματικότητας οφείλει να εστιάσει σε κάθε δοσμένη ιστορική στιγμή, ώστε να αποκαλύψει την ουσία της εποχής της;