Σονέτο 37

Νύχτα, στο ταραγμένο μου μυαλό καλώς να’ρθείς,
βαριά, θλιμμένη, σκοτεινή, μ’ απ’ ότι εγώ, όχι πιο πολύ,
ποτέ δε θα’βρισκες άλλη συντροφιά πιο ταιριαστή
στη διάθεσή σου, από εμένα, έτσι που’μαι κατηφής.

Κι αν είσαι σκοτεινή, τα πάθη μου, το φως ποτέ δε τα’χει δει- χωρίς
δικαίωση ακόμα – καμιά χαρά δεν κατασκόπευσε, ούτ’ η πιο μικρή,
κι αν βαριά, η ευτυχία μακριά μου τρέχει βιαστική,
κι η στεναχώρια προσπερνάει την ελπίδα μιας γαλήνιας σιωπής.

Γι αυτό λοιπόν να γίνεις φίλη με μένα τη φτωχή,
που σαν και σένα είμαι θλιμμένη, αλλά και σκοτεινή,
μισώντας κάθε ηδονή κι απόλαυση, όσο ζω,

τη θλίψη, τη σιωπή και σένα προτιμά η δική μου η καρδιά
και σας τις τρεις, το ξέρω, δεν μπορώ ν’ απαρνηθώ,
ας ζήσουμε, έτσι, μονιασμένες για πάντα συντροφιά.