Aπ’ τις ακτές των βλεφάρων σου αγναντεύω τον ορίζοντα.
Μεσ’ απ’ την κόρη του ματιού σου αναλύω την ψυχή σου:
πράσινη, κόκκινη, μαβιά
όλες οι εκδοχές σου είναι φως.

*****

Κόβω μια παπαρούνα απ’ το έδαφος.
Οι χυμοί της απλώνονται στο χέρι μου, κολλάει.
Ακουμπώ το στήθος σου και ορκίζομαι
στη ζωή του χαμένου λουλουδιού: τη ζωή μας.

****

Ρίχνω πάνω μου βενζίνη, ανάβω τσιγάρο.
Η βενζίνη καίγεται, το δέρμα μου όχι.
Άλλη ανάφλεξη δε χωρά
σε ό,τι φίλησαν τα χείλη σου.