Δημήτρης Στενός, Ποιήματα
18Ιαν
ΣΠΗΛΑΙΟ
Όλη νύχτα καθάριζα ψάρια κατάμαυρα
οι φλεγμονές μεγάλωσαν
η λοίμωξη πολλαπλασιάστηκε
από τα μάτια κατρακυλούσαν τα κίτρινα δάκρυα.
Γυμνά πόδια νεκρών στον αιθέρα
τα μάτια τους σε πικρή αφασία οι εσοχές μαύρισαν.
Περιστρεφόμενες ταινίες πλαστικές σπαρταρούσαν σε
συνάρτηση χρόνου γεμάτες έσχατες απολήξεις προς τα
πίσω.
Με κομμένους αντίχειρες ανακάτευε τα αρνητικά
το άσπρο μαύρο.
Στιλπνός μαύρος ιμάντας γυαλίζει στο στόμα.
Πλέοντας στο ατέλειωτο σκοτάδι
λυμένος σε υποβρύχια στάση
σμήγματα, εκφυλισμένες κύστες στο θόλο του φερέτρου.
Αφήνω πίσω τα νωπά ίχνη
Η οστεοθήκη χωρίς τα κόκκαλα του επάρχου
Έγιναν όζος που διέρχεται μεταστατικός στο βραχίονα.
Βουτάω στο παχύ αίμα που λάμνει στον εφιάλτη.
Βαθιά στο σπήλαιο του τέρατος υστερία οσμής.






