Στο έργο το “Το σκυλί του περιβολάρη”* ο Λόπε ντε Βέγκα ακολουθεί συχνά τη σκηνική σύμβαση του έμμετρου μονολόγου σε μορφή σονέτου, συνήθως πριν την έξοδο, στο τέλος μιάς σκηνής, όταν κορυφώνεται η αγωνία ή εκφράζεται ένα δίλημμα. Η συσσώρευση των μεταφορών στην ποιητικη γλώσσα του μπαρόκ γίνεται εργαλείο ανάδειξης χαρακτήρα. Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Η  Ντιάνα είναι μία ευγενής, ερωτευμένη με τον γραμματέα της, Τεόντορο. Δεν τολμάει ούτε στον εαυτό της να το παραδεχτεί, καθώς θα ηταν αδύνατο, για τον κώδικα τιμής της εποχής, μια αριστοκράτισσα να πάρει κάποιον κοινωνικά κατώτερο. Ώσπου μαθαίνει την ύπαρξη μιάς αντιζήλου, της Μαρσέλα, ανάμεσα στις γυναίκες της συνοδείας της, και η ζήλεια την κάνει να συνειδητοποιήσει τον έρωτά της, Έτσι, αρχίζει έμμεσα να τον διεκδικεί , βάζοντας εμπόδια στο γάμο τους, που υποτίθεται υποστηρίζει.

Όπως στο μύθο, που ο σκύλος του περιβολάρη φυλάει τον σταύλο και δεν μπορεί μεν να φάει το σανό, αλλά δεν αφήνει και τα άλλα ζώα να φάνε, που μπορούν, έτσι και η κόμισσα δεν τολμά να διεκδικήσει ανοιχτά τον Τεόντορο, αλλά ούτε και αφήνει άλλην να τον έχει.