I

Αυτό όμως δεν μπορεί να χωρέσει τους καημούς,
που από μένα σε σένα, δρόμος πια κανείς δεν οδηγεί,
που την πόρτα μου προσπερνώντας, θα χαθείς,
σε μακρινούς, άγνωστους δρόμους, σιωπηλούς.

Να’ταν ευχή μου, η μορφή σου για μένα να χλωμιάσει,
όπως η λάμψη του ήλιου, σαν είν’ στα σύννεφα πνιγμένη,
όπως η χαρούμενη εικόνα ενός τοπίου, βυθισμένη
στον ήρεμο καθρέφτη των λιμνών, σαν σκοτεινιάσει;

Τα κουρασμένα δέντρα στάζουν. Πέφτει η βροχή.
Του ήλιου οι ώρες ξεθωριάζουν, σα φύλλωμα ξερό.
Τον εαυτό μου ακόμα δεν έχω βρει στο δρόμο αυτό
και του σκοταδιού του τα βάθη, τα αχανή.

II

Σαν μολύβι, βυθίζεται το σκοτάδι βαρύ
στο νεκρό, μονότονο γκρι,
χρώμα και σχήμα χάνονται εδώ.
Την κουρασμένη σιωπή κανένας ήχος δεν ταράζει,
σαν μαύρος τοίχος το δάσος μοιάζει,
καθώς ορθώνεται μέχρι τον ουρανό.

Η ζωή μου ανέλπιδα σ’ ένα κενό
απλώνεται, πελώριο, ζοφερό.
Τόσο κούφια και -σαν τον τάφο- ψυχρή,
η αναπνοή της νύχτας με φυσάει,
που ένα ρίγος με διαπερνάει,
αχ, να κοιμηθώ, να κοιμηθώ για μια στιγμή.