Όλα τα τοπία

Όλα τα τοπία με μπλε
έχουν γεμίσει.
Όλ’ οι θάμνοι και τα δέντρα στο ποτάμι,
που ψηλά στο βορρά έχει πλημμυρίσει.

Ελαφρά σμήνη, σύννεφα,
πυκνά πανιά, στόλος λευκός
του ουρανού οι όχθες πέρα
διαλύονται στον αέρα και στο φως.

Όταν έρχονται τα βράδια
κι όλοι πέφτουν να κοιμηθούν,
τα όνειρα τα όμορφα
μ’ ελαφρό πόδι μέσα προχωρούν.

Κύμβαλα παίζουν που ηχούν
στα χέρια ελαφρά.
Κάποια ψιθυρίζουν και κρατούν
μπροστά στο μέτωπο κεριά.

Οι βλεφαρίδες σου οι μακριές…

Οι βλεφαρίδες σου οι μακριές,
των ματιών σου τα σκοτεινά νερά,
άσε με μέσα να βουτήξω,
άσε με να φτάσω στο βυθό.

Ανεβαίνει στο φρεάτιο ο ανθρακωρύχος
και ταλαντεύεται η λάμπα του η θαμπή,
πάνω απ’ την πύλη του ορυκτού,
ψηλά στον τοίχο, στη σκιά,

κοίτα, κατεβαίνω εγώ,
στην αγκαλιά σου να ξεχάσω,
μακριά, ό.τι αντηχεί από ψηλά,
μέρα και βάσανα και φως.

Παντού φυτρώνει στα χωράφια,
όπου ο άνεμος στων σιτηρών στέκει το μεθύσι,
αγκάθι ψηλό, ψηλό μα κι άρρωστο μαζί,
απέναντι στο γαλάζιο τ’ ουρανού.