ΕΠΟΧΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΦΩΣ

Πώς να λυθεί ο ένας
απ’ τα δεσμά του άλλου, αγάπη μου;
Φτιάξαμε την αλυσίδα
που μας δένει μεταξύ μας
χρυσή και άσπαστη
με έρωτα, με βάσανα,
με στιγμές ευτυχίας ανεπανάληπτης,
με πίκρα και κινδύνους αξεπέραστους,
αλλά είχαμε την κατανόηση και την σύμπνοια
βοηθούς στην αποτίναξης τους
Πλέξαμε το δίχτυ της συμπόρευσης μας
γερό και αδιάσπαστο
μ’ εμπιστοσύνη και δέος
μπροστά στ’ αστέρια
του κοινού μας ουρανού
Σιωπηλά, αμίλητα
κρατήσαμε τα πιο κρυφά μας όνειρα,
τους πιο ανήσυχους μας πόθους
να μη ξεφύγουν σε δρόμους σκοτεινούς
και χαθούν μέσα στον πόνο και την απογοήτευση

Τώρα καθόμαστε δίπλα δίπλα,
ραντίζοντας με διαμαντένιους κόκκους άμμου
απ’ την παραλία του απέθαντου σμιξίματος μας
τα μαλλιά ο ένας του άλλου

Τώρα θρυμματίζουμε
με αργές κινήσεις δυνατές
το μάρμαρο του ανελέητου χρόνου,
παλεύοντας να γεμίσουμε το κενό του
με τα κουρασμένα σώματά μας
και τις αστείρευτες θύμησες
από εποχές μεγάλων υποσχέσεων για αφθαρσία
δοσμένη απ’ το χέρι του Θεού
που σίγουρα θα υλοποιηθούν μια ημέρα
που θα’ ναι πλημμυρισμένη φως