Η νέα συλλογή “Κολάζ Πορνογραφίας” (εκδόσεις ΑΩ) του Σάββα Λαζαρίδη αφιερώνεται στον “άνθρωπο δίχως πρόσωπο”. Και ίσως δεν χρειάζονται περισσότερα. Σπανίως έχει πρόσωπο ο άνθρωπος του καιρού μας. Αρέσκεται να υποδύεται ρόλους: «Οι ρόλοι μας έχουν ήδη διανεμηθεί» (σελ. 28).
«Είναι η τρέλα» γράφει στον πρώτο στίχο του πρώτου ποιήματος (Μόνιμα μικρότερος, σελ. 9). Σε άλλον στίχο μιλά για «εργαλεία εκμηδένισης νοημάτων» (σελ. 17). Λαμβάνουμε, συνήθως, στα σοβαρά εκείνους που προσπαθούν να νοηματοδοτήσουν το κάθε τι. Ωστόσο, μετά βίας κατορθώνουν να πείσουν τον εαυτό τους.
Ποιήματα εκτενή, σχεδόν αφηγηματικά. Στίχοι φαινομενικά ακατάληπτοι που περιέχουν εικόνες της καθημερινότητας, χωρίς να απουσιάζει ο έρωτας, η πλήξη, τα αδιέξοδα και ο θάνατος.
Στη σελίδα 32 (Αποσυνδέοντας ημέρες) διαβάζουμε για την αγνοημένη τέχνη της ζωής. «Εντελώς απόντες», γράφει κάπου αλλού (σελ. 30). Μάλλον, ζωή είναι εκείνο που συμβαίνει όσο εμείς βρισκόμαστε κάπου αλλού, κάνοντας κάτι άλλο. Εν ολίγοις, παραμένουμε «επαρκώς εκπαιδευμένοι / σε μία νέα τάξη πραγμάτων» (σελ. 17). Κι οι ποιητές, αντί για φως αντικρίζουν σκοτάδι: «Σκοτεινά παράθυρα / προσμένουν τους ποιητές» (σελ.27).