Συναισθηματική νοημοσύνη

Πόση πτώση άραγε μας μένει ως την κορφή;
—Κώστας Μόντης

Σα μάντης, ένας σκηνοθέτης θεάτρου καθώς κουβεντιάζαμε,
στην επιστροφή απ’ τους Δελφούς, στη στάση του μετρό στον κεντρικό σταθμό της πλατείας Συντάγματος, λέει:

οι ηθοποιοί πρέπει να ξέρουν
πώς να μπουν και πώς να βγουν
απ’ το συναίσθημα
αυτών που υποδύονται.

Aπομακρύνομαι στις σκέψεις
βυθίζομαι στην τζαζ
επικύπτω
επισκέπτομαι μνήμες και συναισθήματα
δικά μου και αλλονών.

Κατεβαίνοντας απ’ τα στενά του Βοσπόρου και του Σικουάνα
παίρνω το δρόμο της επιστροφής.

Ανεβαίνω προς τα νερά της θάλασσας του Μυρτώου πελάγους
βρίσκω
τους νοητούς εαυτούς—
αυτούς που υποδύθηκαν τους ρόλους
της επιβίωσης.

Χρυσοπράσινο φύλλο ρηγμένο στο πέλαγος

Είχα δει τη ζωή να περνάει σαν τρένο, ξένη,
σε μακρινές γωνίες
δυσβάστακτες,
σιωπηρές
κρύες.

Κάπως έτσι
παραδόθηκα
στα κύματα της θλίψης που
πέρασε απ’ το κατώφλι
καθώς μ’ αποχαιρετούσες
με μια αγκαλιά γρήγορη–σχεδόν επιφυλακτική.

Ξέραμε πως
δεν ήταν αλήθεια
αυτά που ζούσαμε.

Ποθούσα
την αγάπη μας—
πατρίδα
ένα νησί
πληγή
που συσσωρεύει.