Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ

Μη λυπάσαι για τις μάχες που δε κέρδισες.
Μη λυπάσαι για τις μάχες που μονάχος πολεμούσες.
Εσύ, καθόλου δεν εσκέφτηκες, τις μάχες τις χαμένες να μη δώσεις.

Τα τείχη της Ιεριχούς, που γύρω σου ανεπαίσθητα υψώσαν,
τα γκρέμισες με τέχνασμα, στο σάλπισμα της μάχης.

Σοφά ωμίλει ο ποιητής, που έπλεξε στεφάνι,
σ’ αυτούς…που Εφιάλτες δε λογάριασαν,
και ρίχτηκαν στη μάχη, ως λέοντες ωρυόμενοι!

Μη θλίβεσαι για τις μάχες τις χαμένες.
Να λυπάσαι, για τις μάχες που δεν έδωσες.
Σκέψου, πώς θα ’τανε ο κόσμος μας…
δίχως Θερμοπύλες και Σπαρτιάτες;

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΙ ΨΥΧΗ ΔΕ ΦΥΛΑΚΙΖΟΝΤΑΙ

Στα δύσκολα τα χρόνια της οργής,
της φτώχειας, της φρικτής της αρπαγής,
με βία ξεριζώσαν τα όνειρά μας!
Σκορπίσαν τρόμο και αρπάξαν τη χαρά μας!

Με μαύρο χρώμα βάψαν την ελπίδα,
και στο χαμόγελο φορέσαν αλυσίδα!
Τα όνειρά μας σκορπισμένα καταγής.
Μια φυλακή κατάντησε όλη η γης!

Άδειοι οι δρόμοι, άδειες κι ψυχές μας!
Και στα κελιά μας, αντηχούν οι προσευχές μας.
Πλούσιους και φτωχούς μας φυλακίσανε.
Για τη δική μας τη ζωή, άλλοι αποφασίσανε!

Μα, κάπου, σε μιαν άκρη ξεχασμένη,
θολή σκιά, που ακόμα περιμένει.
Είναι η ζωή, που Εμείς ονειρευτήκαμε!
Που με τιμή και περηφάνια αγωνιστήκαμε!

Σε δίσεκτους καιρούς, τα χέρια απλώνουμε.
Την Ανθρωπιά και την Αγάπη μας ορθώνουμε!
Μεμιάς…όλα τα πρόσωπα φωτίζονται!
Το Πνεύμα κι Ψυχή… δε φυλακίζονται!