Έτυχε μια μέρα του καλοκαιριού

Έτυχε μια μέρα του καλοκαιριού,
ενώ η γλυκιά Μπέσυ του καλού καιρού
κοιμόταν, πάνω στο κρεβάτι,
το φως οι κουρτίνες έκρυβαν κομμάτι,
ο Τζέϊμυ μέσα γλίστρησε κι αυτή κρυφοκοιτά,
σαν μισανοίγει τα βλέφαρά της τα βαριά.

Ο Τζέϊμυ από την πόρτα σιγά μπαίνει,
κι αυτή όπως πριν, έμενε ξαπλωμένη.
Πλησίασε κοντά της μεσ’ στη σιωπή,
τον άκουσε, μα έκανε την κουφή,
η Μπέσυ ορκίστηκε να μη μιλήσει,
κι αυτός να δράσει είχ’ αποφασίσει.
Πρώτα της παίρνει ένα γλυκό φιλί,
‘κείνη «κοιμότανε», χωρίς να κουνηθεί,
μετά το χέρι του πιο μέσα φτάνει,
ούτε π’ ονειρευόταν τι άλλο θα της κάνει,
μ’ ακόμα «κοιμόταν», ενώ αυτός χαμογελούσε,
βλέποντας πώς ο ύπνος την αγάπη ξεγελούσε.

Μετά ο Τζέϊμυ παίζοντας πιο βαθιά θα ψάξει,
η Μπέσυ καθότανε, σα να την είχαν θάψει,
σ’ αυτό το κόλπο μέσα, χαρούμενα σιωπηλή,
απ΄το δικό της δόλο που’χε εξαπατηθεί.
Και από τότε π’ άρχισε αυτό το νταραβέρι,
κοιμάται πλέον η Μπέσυ κάθε μεσημέρι.