Nεκρώσιμος Διθύραμβος Για την Ευριδίκη
Ο θάνατος δεν έρχεται ποτέ
εμφανίζεται αναδύεται
όταν εσύ με μια πνοή
εξαφανίζεσαι καταδύεσαι‧
σαν τον Ήλιο με τη Σελήνη
εναλλάσεστε
όταν δεν υπάρχεις υπάρχει
όποιος μπαίνει βαθιά στη Νύχτα
μιλάει συγχέοντας το έξω με το μέσα
το πάνω με το κάτω
την ευτυχία με τη δυστυχία
ζει τον θάνατο με τρόμο
κι απελπισία‧ μην το κάνεις η μέρα πλέον ανάποδα σε κοιτά
κα συ πρέπει να την αποχαιρετήσεις
όλοι πρέπει να πεθάνουμε
όμως όλοι πρέπει πρώτα να ζήσουμε
να γελάσουμε να ερωτευθούμε
να φιλιωθούμε να φιληθούμε
να δεχθούμε τον μοναδικό πόλεμο
του Φωτός και του Σκότους
επί της κλίνης
όλοι οι άλλοι πόλεμοι
είναι μια παρωδία του πραγματικού πολέμου
ένα μεγάλο λάθος‧μη φοβάσαι
όλα είναι έτοιμα και σ’ αναμονή
αρκεί να περάσουμε στην αντίπερα
όχθη του Αχέροντα
όμως μόνον ο πόθος βάζει φωτιά στον θάνατο
μόνον ο πόθος μας λυτρώνει
μόνον ο πόθος μας κρατά ζωντανούς ποθεί να σφιχταγκαλιάσει το πρόσωπο στην αντίπερα όχθη
ποθεί τη σιωπή που βρίσκεται στη λατρεία του Άλλου
σε ποθώ σ’ αγαπώ σε λαχταρώ
πέρνα τη λίμνη και φίλα με
γιατί σε ποθώ πέραν της αντοχής του πόθου, όπως και συ μόνο που εγώ διαλέχθηκα, ναι, από την Ποίηση
και σε πλησιάζω μέσα ‘πό τα μυστικά νερά
που τα νιώθεις στα μαλλιά σου στα μάτια σου
στη μύτη σου στα χείλη σου στα χέρια σου στα πόδια σου όταν πλησιάζει σε σένα
η βροχή, η βροχή μου
ενώ συ με πλησιάζεις με το νεκρώσιμο βλέμμα
που θέλει να ερωτευτεί ξανά
και δεν ξέρει πως να γυρίσει
πάρε το χέρι μου
σου το δίνω ξανά όπως πρώτα όπως τότε όπως εγώ ξέρω εγώ να γυναικωθώ και συ ν’ ανδρωθείς
γεμάτος από σένα ποιητής
γεμάτη από μένα μούσα
πήδα με κάθε πίστη
στην αγκαλιά μουγια να σου δείξω ξανά γιατί
ήρθαν οι άνθρωποι στη γη
όνειρο με σάρκα κι αίμα
απλά, όπως είσαι έλα…ξανά..απλά..έλα.
**************
Λιτανεία για παιδιά που θρηνούν τον Πατέρα τους
Μη φύγεις Πατέρα μου
αρκετοί που φύγανε
δεν γύρισαν πίσω
μη φύγεις σε παρακαλώ
Μη φύγεις Πατέρα μου
αρκετοί που φύγανε
ξεχάστηκαν ωσάν να μην υπήρξαν
μη φύγεις σε παρακαλώ
Μη φύγεις Πατέρα μου
σπουδαίοι άντρες όπως εσύ
ενώ κλαίγανε στον Θερμαϊκό
για τα λάθη τους
δεν πήγαν εύκολα
στο μακρινό τους ταξίδι
Γενναίοι άνδρες
που δάγκωσαν το μεδούλι της Ζωής
δεν πήγαν εύκολα
στο μακρινό τους ταξίδι
Νεκρώσιμοι άνδρες
κοντά στον τελευταίον ασπασμό τους
δεν αγκάλιασαν τον θάνατό τους
στο μακρινό τους ταξίδι
Και συ
μπαμπά μου
σ’ αυτό το μίζερο τοπίο της θλίψης
σε παρακαλώμη φύγεις
Βρίσε με λυπήσου με βλόγησε με μέ τα δάκρυά σου
μα σε παρακαλώ
μην αγκαλιάσεις τον θάνατο
όχι τώρα όχι στα χέρια μου
να γίνω ορφανός
όχι τώρα όχι ακόμη
μη φύγεις Πατέρα μου
σε παρακαλώ….μη.
