Πολλές απορίες είχα όταν ήμουν μαθητής. Το γράφημα της ενέργειας έναντι “προόδου αντίδρασης” για ενζυμικές και μη ενζυμικές αντιδράσεις που υπήρχε σε εγχειρίδια βιολογίας και χημείας μου φαινόταν λανθασμένο. Δεν είναι δυνατόν, σκεφτόμουν, μια ενζυμική και μια μη ενζυμική αντίδραση να προοδεύουν με τον ίδιο ρυθμό, έχοντας το ίδιο αρχικό και τελικό σημείο σε άξονα τεταγμένων “προόδου αντίδρασης”. Ο “περιοδικός πίνακας των στοιχείων” μου φαινόταν λανθασμένα βαπτισμένος. Αφού υπάρχουν μονοατομικά και διατομικά (ή και πολυατομικά) στοιχεία, συλλογιζόμουν, ο περιοδικός πίνακας δε θα έπρεπε να είναι “των στοιχείων”, αλλά “των ατόμων των στοιχείων”. Όταν έλυνα απλές ασκησούλες γενετικής, γινόταν μέσα μου επανάσταση. Όταν ο καθηγητής έλεγε “διασταυρώνεται πολλές φορές καφέ ποντικός με άσπρο και προκύπτουν μόνο καφέ ποντίκια, άρα τα διασταυρούμενα στελέχη είναι αμιγή και το γονίδιο για το καφέ χρώμα αυτοσωμικό επικρατές”, πάντοτε αναρωτιόμουν γιατί τα στελέχη να μην είναι αμιγή και το γονίδιο φυλοσύνδετο. Προσπαθούσε να με πείσει ο δύσμοιρος καθηγητής, “σου λέει τίποτα η εκφώνηση για τα φύλα;”, όμως εγώ δεν πειθόμουν. Θεωρούσα ότι έπρεπε να εξεταστεί και το σενάριο της φυλοσύνδετης γενετικής θέσεως.
Ίσως σκεπτόμουν ανοησίες. Δεν έχει σημασία. Είχα, όμως, την παρρησία να τις εκστομίσω, και έκαστη φορά να εντυπωσιαστώ με την οργή του διδάσκοντα. Εκείνος είχε όλη την ανθρωπότητα στο πλευρό του. Εγώ στο πλευρό μου είχα μόνο ένα διαβολάκι που με εξανάγκαζε σε συνεχή αναρώτηση. Μάλλον ήταν αναμενόμενη η πρόκληση της ιερής οργής.
Μεγαλώνοντας και συζητώντας τις ηλιόλουστες μέρες στις ομηγύρεις για σκοτεινά πράγματα, όπως η φορολογία, η μετανάστευση ή οι εκλογές, πάλι την οργή προκαλούσα. Έλεγα ότι είναι ευθέως παράλογο να φορολογείται ο φόρος που πληρώνει κανείς (ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ ή άλλος) ως εισόδημα, αλλά για κάποιον λόγο ήταν σα να δήλωνα πίστη στη “νεοφιλελεύθερη αναλγησία”, όποια κι αν είναι αυτή, τη μαμά της οργής. Όταν έλεγα ότι είναι σκάνδαλο να μην εφαρμόζεται η κείμενη νομοθεσία για την παράνομη μετανάστευση, αναγόμουν σε “εθνικοσοσιαλιστής φασίστας” κι όταν έλεγα ότι θα ήταν καλό να ψηφίζουμε δύο κόμματα στις εκλογές, για να μειώσουμε την ισχύ του “να φύγει ο άλλος” κινήτρου, θύμωναν μαζί μου, όπως θυμώνει κανείς με έναν ομοφυλόφιλo σε κάποια σκληρή, μουσουλμανική χώρα.
Η φορά που θυμάμαι με τη μεγαλύτερη αγάπη, είναι όταν είπα πως δε μου αρέσει ένα εξώφυλλο βιβλίου, και οι συγγραφείς συν γυναιξί και τέκνοις μου έκαναν cancel. Έβριζαν, έβριζαν με την ψυχή τους, ηλικιωμένοι, νέοι, παιδιά, σα να ξέρουν τα πάντα για το τελευταίο ανθυποκουάρκ της ύπαρξής μου, επειδή, όπως και να το κάνουμε, η άποψη για ένα εξώφυλλο λέει πολλά για τον καθένα από μας.
Τελικώς σταμάτησα να ομιλώ, όπως τότε που έκανα καμάκι στο καρναβάλι της Πάτρας υποδυόμενος τον μουγκό. Ήταν ο τρόπος μου τότες να πω στις κοπέλες πως δεν έχω τίποτα να πω εξόν απ’ την ασχήμια μου. Θέλω γι’ αυτήν και μόνο γι’ αυτήν να μ’ αγαπούνε.
