Ο Άγγελος Αλαφρός μάς πρωτοσυστήθηκε επίσημα εκδοτικά ως ποιητής το 2019 με την ποιητική του συλλογή «Η χώρα που γυρεύουμε», από τις εκδόσεις Εκάτη, ενώ ποιήματά του, άρθρα του, μεταφράσεις του, διηγήματα και κριτικές του έχουν δημοσιευθεί στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, η γραφή του διαθέτει μεστότητα και άρτια χρήση της γλώσσας. Είναι ένας δημιουργός της νέας γενιάς με πυρετό στο μέτωπο και στη σκέψη και κοχλάζον αίμα στις φλέβες κάτι που είναι φανερό στα γραπτά του αλλά και εδώ, σ’ αυτό το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ευγένιος Πράος – Η ζωή και οι ατυχίες του νεαρού Ευγένιου Πράου εξιστορημένες σε τρία μέρη» που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα από τις εκδόσεις Άνω Τελεία.
Αν και πρωτόλειο, (παρόλο που, προ της ποιητικής του ανθολογίας, προηγείται μια νουβέλα που έγραψε ο Αλαφρός και κυκλοφόρησε το 2017 με το πραγματικό του όνομα) πρόκειται για ένα εξαίρετο, άρτια δομημένο και μεγαλόπνοο λογοτεχνικό έργο (δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει έργα φτασμένων και έμπειρων δημιουργών), με στοχαστικό λόγο και έντονη ποιητικότητα (και πως αλλιώς άλλωστε αφού είναι καμωμένο απ’ τα χέρια και την καρδιά ενός ποιητή – τεχνίτη που γνωρίζει πώς να παίζει με τα νοήματα και την οικοδόμηση μιας ιστορίας χωρίς τη χρήση εντυπωσιασμών και περιττών στολιδιών. Εδώ τίποτα δεν περισσεύει). Είναι ένα πεζογράφημα που σαγηνεύει και διεγείρει τα συναισθήματα, άρα έχουμε να κάνουμε με ένα από τα μυθιστορήματα εκείνα που αφήνουν ανεξίτηλο αποτύπωμα στο νου και στην καρδιά του αναγνώστη και, επίσης, έχουμε να κάνουμε με την περίπτωση ενός ποιητή που έκανε βουτιά στα πεζογραφικά νερά χωρίς να χάσει την ιδιότητά του. Ο Αλαφρός ως ποιητής χειρίζεται με μαεστρία τον πεζό λόγο και σκαρώνει μια σύγχρονη Οδύσσεια με τον πρωταγωνιστή του να ταξιδεύει ανάμεσα σε Συμπληγάδες και Σειρήνες, Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, με πάντα κάτι υποσυνείδητα να τον καλεί να επιστρέψει στα μισά της κενής του Ιθάκης.
Χωρισμένο σε τρία μέρη και σε δέκα κεφάλαια, -σε καθένα εκ των οποίων, βήμα βήμα, εξιστορούνται σε πρώτο πρόσωπο το ψήλωμα και η πτώση του κεντρικού χαρακτήρα Ευγένιου Πράου, από την παιδική του ηλικία ως την ενηλικίωση και την ωριμότητα- το παρόν πολυσέλιδο και απολαυστικό μυθιστόρημα διαθέτει μια αφηγηματική διαδρομή άκρως συναρπαστική.
Κι η αρχή συμβαίνει με ένα άπλωμα: ο Ευγένιος ως παιδί, οι πρώτες του φιλίες, η πρώτη του αδέξια συνάντηση με την απώλεια και την πολυπλοκότητα του κόσμου και της ζωής. Και το ψήλωμα: ο Ευγένιος έχει για πιο στενό του φίλο το ποδήλατό του και μ’ αυτό δραπετεύει από τις νουθεσίες των γονιών του. Τριγυρίζει απ’ τη μια άκρη της επαρχιακής πόλης στην άλλη, παρατηρεί σημάδια και ρωγμές. Αντιλαμβάνεται τη μαγεία της ανάγνωσης κι αρχίζει να βυθίζεται σε ιστορίες άλλων γνωρίζοντας έναν άλλο κόσμο που αναπνέει και ψηλώνει μες στις σελίδες. Στα 15 του μετακομίζει με τους δικούς του σε ένα άλλο μέρος της πόλης, προσπαθώντας να χωρέσει σε ένα νέο σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον και η αναμονή για κάτι καινούργιο που έμελλε να ‘ρθει, φέρνει μια πρώτη συντριβή. Ο Ευγένιος δεν το βάζει κάτω. Αναζητά εργασία ενώ μπαίνει ως τα στήθη σε αναγνωστικά κύματα.
Η γνωριμία του με την ποίηση του Βάρναλη θα τον καθορίσει. Κι έρχεται το μέστωμα που θα φέρει κι άλλους ποιητές, φιλοσόφους, συγγραφείς και κλασικούς συνθέτες που θα διαμορφώσουν τον νεαρό ήρωα κι όλοι αυτοί θα γίνουν εκείνος. Κι έρχεται κι ανθίζει ο έρωτας, κι η έντονη δίψα για μουσικές και βιβλία με τα άπειρα μονοπάτια τους. Εντός ενός καυτού καλοκαιριού, εμφανίζεται ένα κορίτσι με παράξενο όνομα που θα αφήσει μια γεύση τρικυμίας στην φλογισμένη καρδιά και στ’ αφίλητα χείλη του Ευγένιου και μια ζεστή βροχή που γεννά ανάσες, φωνές και νότες. Κι όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει, ο έρωτας, κάτω απ’ την εκθαμβωτική φορεσιά του, κρύβει ρούχο παλιό, φθαρμένο, κακοφορμισμένο, σκούρο. Ο Ευγένιος έρχεται αντιμέτωπος με την ήττα, με το πάγωμα του χρόνου, με έναν ουρανό άναστρο γεμάτο ερωτήματα και με ένα ονειρικό προσωπείο που θρυμματίζεται. Οι φίλοι ζωής, Πέτρος και Άγγελος, κι οι άλλοι «μακρινοί» φίλοι -Σοπέν, Λιστ, Ραχμάνινοφ- είναι συνεπιβάτες του Ευγένιου σε γη, όνειρο κι αλήθεια.
Ο Ευγένιος φεύγει για την Αθήνα και γνωρίζει από κοντά ένα καινούργιο κόσμο. Οδοιπόρος μες στη βουή της μεγαλούπολης, ξένος ανάμεσα σε ξένους, θα πιάσει δουλειά σε ένα τηλεφωνικό κέντρο κι εκεί θα συναντήσει πρόσωπα και καταστάσεις που θα επιταχύνουν τα βήματά του και θα τον φέρουν στην οδό του συνδικαλισμού. Και σε ένα Περιγιάλι που ανοίγει ένα άλλο σύμπαν. Ο κόσμος του Ευγένιου διευρύνεται. Κι εκείνος ψηλώνει, ένα ζευγάρι φτερά παίρνει να φυτρώνει στους ώμους του. Ο νεαρός πρωταγωνιστής μπαίνει σε μια περιπέτεια θεαμάτων και παίζει έναν κόντρα ρόλο που θα τον οδηγήσει στα μεγάλα αστικά σαλόνια για να γίνει τρόπαιο σε δύο γυναικεία χέρια. Ο Ευγένιος δημιουργεί έναν εαυτό που επιθυμούσε να γίνει δικός του και που τελικά τον απορρίπτει για να επιστρέψει, μετά από χρόνια, στα πάτρια εδάφη για ύστατους αποχαιρετισμούς. Η ζωή κυλάει κερνώντας χάδια και σφαίρες κι επιστολές. Και μια τελευταία φυγή: ο Ευγένιος φεύγει για τη Βιέννη.
Καταγοητευμένος από την ομορφιά της πόλης,περιπλανιέται στους δρόμους της, στοχάζεται και θυμάται, πάντα με υπόκρουση μια μουσική συμφωνία. Μπαίνει σε έναν σύντομο έρωτα κι ακόμα πιο βαθιά στην ποίηση, στη μουσική, στη μοναχικότητα, στον στροβιλισμό του χρόνου. Ώσπου η αναπνοή δεν είναι αρκετή κι ένα ψιλόβροχο από αίμα μοιάζει επικίνδυνο. Κι όλα αυτά, μια αφήγηση από τα χείλη και την ψυχή του Ευγένιου Πράου που πια, στους πρόποδες ενός μαγικού βουνού, κοιτά τη ζωή να τρέχει ακανόνιστα κι ένας βασιλιάς με τον στρατό του χάνουν τον βηματισμό τους μέσα σε μια παρτίδα χαμένη που ολοκληρώθηκε.
Μυθιστόρημα ενηλικίωσης και πορείας βίου του Ευγένιου Πράου που, μεγαλώνοντας, συναντά στο διάβα του προκλήσεις, απογοητεύσεις, ερωτικά σκιρτήματα, φιλίες, αποχωρισμούς, μικρές και μεγάλες προσωπικές και συλλογικές αλλαγές, τα καρφιά και τα φιλιά του κόσμου, ιδέες, νοήματα. Αγαπώντας και χάνοντας ανθρώπους, πατώντας πάνω σε πλήκτρα κι ονειρικές συμφωνίες, κολυμπώντας στα χρυσαφένια νερά της ανάγνωσης, κυνηγώντας άπιαστα όνειρα σε δρόμους και θάλασσες, μετρώντας τον χρόνο, κερδίζοντας και χάνοντας μάχες, ακολουθώντας σκιές.
Ο Ευγένιος Πράος είναι ένας πράος ήρωας του καιρού μας, ένας μοναχικός και μόνος ιδεαλιστής, ένας εραστής της ομορφιάς, ένα σώμα που πετάει, συντρίβεται και αναγεννιέται απ’ τα χαλάσματα. Έργο που κουβαλάει τον συναισθηματισμό της νύχτας και την πικρά ειλικρινή ποίηση της μέρας. Έργο στοχασμών με εντιμότητα, συνέπεια, ακρίβεια, με άψογο γλωσσικό χειρισμό, με αστραφτερά διακείμενα κι αστραφτερή πρόζα. Δείγμα θαυμαστό και οδηγός για το πώς γράφεται ένα αξιανάγνωστο σύγχρονο ελληνικό λογοτεχνικό έργο πλασμένο με τη μαγιά των μεγάλων κλασικών σε ατμόσφαιρα, ροή, ύφος κι απόηχο. Ας συγκρατήσουμε το όνομα Άγγελος Αλαφρός: είναι βέβαιο πως θα μας απασχολήσει στο μέλλον μιας και ήδη μας απασχολεί στο παρόν.
