Μαρία Δημάση, «Terra incognita: στίχοι (από)δόμησης», εκδ. Παρατηρητής της Θράκης 2024 (Προδημοσίευση)

 

 

Πάντα θαύμαζα

τους τεχνίτες

που λαξεύουν

την πέτρα και το ξύλο.

Εικόνες, στιγμές, συμβολισμοί

κι αλληγορίες

σαν παίρνουν μορφή

ακόμα με γοητεύουν.

Και είπα να τολμήσω

να σμιλέψω

την τωρινή της ψυχής μου προσμονή

στο μετείκασμα

συμβιβαστικών εναγκαλισμών

με τον υετό

του αγνώστου

μετά τα επίγεια…

Σε ξύλο που ξέβρασε η θάλασσα

στο πέλαγο το Θρακικό…

Το λείανα, το στίλβωσα

κι άρχισα να σχεδιάζω

ολόκληρα μερόνυχτα

φιγούρες ποθητές

μα άγνωστες.

Όλες –γλυκύθυμες και χθόνιες–

εκδοχές μου!

Το πρωί είχαν

απομείνει

οι ρωγμές που χάραξαν

η αρμύρα, το κύμα, ο βράχος

και η αιολόμορφη μνημοσύνη…

Πάλι από την αρχή… (;) (!)

Ολοφυρόμενη…

 

υετός ο [ietós] Ο17 : (μετεωρ.) το νερό που πέφτει συνολικά ως βροχή, χαλάζι ή χιόνι.

[λόγ. < αρχ. ὑετός `βροχή΄]

μετείκασμα το [metíkazma] Ο49 : (φυσ.) το οπτικό αίσθημα που εξακολουθεί να υπάρχει επί ένα δέκατο περίπου του δευτερολέπτου μετά την παύση του ερεθίσματος: Στο ~ στηρίζεται η τεχνική του κινηματογράφου.

****

 

Εξέλιξη σημαντική!

Στο πρόσφατο παρελθόν

–του χρόνου προϊόντος–

είχα απολέσει της ευδαιμονίας

την αίσθηση,

του δέους,

της έκπληξης

της αδήλωτης ενδεχομένως…

Από χτες

ασμένως ασκούμαι

σε καινοφανείς τρόπους

(επι)κοινωνίας.

Εκπλήσσομαι

όχι για την απόκριση επί των αιτημάτων μου

αλλά για την οδυνηρά ευφρόσυνη

διάθεσή μου

να την επιλέγω τελικά.

 

 

****

Θα συντάξω ελεγείες!

Δεν αντέχω

παιανικές καταχρήσεις του πόνου (μου)…

Φιλοδοξώ

σιωπηρά

–σεμνύνομαι ακόμη–

να επιγραμματοποιήσω

οάσεις

στέπες

άγονες γραμμές

του βίου μου

σε συμπαραμαρτούντα δρώμενα

ρητές καταχωρήσεις

και

αποχωρήσεις

αλλά κυρίως

σε αποκλίνουσες

–γι’ αυτό και αμετανόητα γοητευτικές–

συγκλίσεις!

 

 

 ****

Σε ασημένια αγκαλιά

έγειραν πεταλούδες ρόδινες

κουνώντας τα φτερά τους

στον ρυθμό της καρδιάς μου…

Αδημονούσα να υποδεχτώ

της Μεγάλης Νύχτας την Πανσέληνο φέτος.

Δεν την είδα…

Μέσα από τα σύννεφα

πρόβαλε ο Πάνας

–συμπαντικός απόψε–

με μια αβάσταχτη ελαφρότητα

ενδύοντας

της θλίψης τον κίνδυνο…

Έλιωσαν των πεταλούδων τα φτερά.

Θρηνώ

με ταξιανθίες ονείρων λευκορόδινες

που η ζωή μου ακόμα υφαίνει.

Θα περιμένω ως την Πανσέληνο των λουλουδιών

να μετρήσω τις τελικές απώλειες…