Άνθος χαϊκού
Άπειρη ευγλωττία
του ελάχιστου.
*
Στάλες στη στέγη
Μου χτυπά η φωνή σου
Τη φιλοξενώ.
*
Απλώνω δίχτυα
Φεγγαρόφωτα φύλλα
στο πανέρι μου.
*
Σελίδα κύμα
Γεμίζει ναυάγια
Τους φάρους σβήνεις.
*
Λείπεις τις νύχτες
Τόσα χρόνια ονείρων
σε περιμένω.
*
Των βημάτων σου
ο βραδινός επαίτης
Ερημωμένος.
*
Πέφτει ομίχλη
βραδινή στο κορμί σου
Ανάβω σκιές.
*
Γέρνεις πάνω μου
Παλεύει το σκοτάδι
το γυμνό φως σου.
*
Κορμί γυναίκας
Μυρωδάτο λιμάνι
Γυμνός ναυαγώ.
*
Ασήμι στάζει
το κρυφό κοχύλι σου
Φιλεύεις πόθους.
*
Με πλημμυρίζεις
νυχτερινό ποτάμι
Χωρίς να φταίω.
*
Το κερί σβήνω
Ηλιαχτίδα πρωινή
σε ξεφυλλίζει.
*
Πικραμυγδαλιά
ξυλόγλυπτο με άνθη
Πριν έρθουν φύλλα.
*
Στυγνός προδότης
Όλων των δαχτύλων μου
Στέκει ο δείκτης.
*
Άμυαλο ρόδο
κρύψου πίσω στον φράκτη
Θα σε ματώσουν.
*
Μια μανόλια
ανθίζει στο σκοτάδι
Φως με άρωμα.
*
Παλιά κορνίζα
Πόσους θανάτους έχεις
φιλοξενήσει;
Χαϊκού του φθινοπώρου
Τα φύλλα πέφτουν
Νεκρικές πιρουέτες
στο μνήμα της γης.
*
Πεσμένα φύλλα
Αποκτά ο θάνατος
ωραιότητα.
*
Νεκρά τα φύλλα
Απαλύνουν στο βλέμμα
την απώλεια.
Χαϊκού του σύμπαντος
Γιγαντιαία
Εκσπερμάτιση χάους
Ο γαλαξίας
