Ελεύθερη Πτώση

Είσαι τόσο μικρή
-στ’ αλήθεια-
αγάπη

μια κουκκίδα
μαύρο
στο ενδιάμεσο
ενός κόσμου
σε σήψη

μια λεπτή σχισμή
στα τετραγωνισμένα
όρια του πάθους.

Είσαι τόσο μικρή
που το μάτι μου
απλά χαϊδεύει
τη σκιά σου
– μια γεύση
τριαντάφυλλο
στο πετρώδες
έδαφος
του φόβου μου.

Κι εγώ
να λατρεύω
τη βουτιά
σε ελεύθερο
υψος
πάνω από σένα
πάνω από τον κόσμο

από τον φόβο
από την μέσα μου
εγκατάλειψη.

Μιαν ελεύθερη πτώση
ευθεία
στο λυπημένο σου
πρόσωπο
που κάθε φορά
χαράζει
δυο γκριζοπράσινα
μάτια

κι όλη τη θάλασσα
σ’ ένα αινιγματικό
χαμόγελο.

Είσαι τόσο μικρή
αγάπη
κι όμως
ποτέ δε φτάνω
ν’ ακουμπήσω
την άκρη των μαλλιών σου

πάντα
λίγο πριν
μια ριπή αέρα
και το αλεξίπτωτο
αίσθημα
της αυτοσυντήρησής μου

εμποδίζουν
ετούτη τη μοιραία
προσέγγιση.

Είσαι τόσο μικρή
αγάπη
κι εγώ τόσο
μα τόσο
κουρασμένος

για να σε ψάξω…

Αυτό

Το σφύριγμα του ανέμου
τα επίμονα τακούνια της βροχής
κι εσυ

μόνη μέσα σ’ εκείνον
στην έρημο της αγκαλιάς του
στο αγεφύρωτο.

Παλεύεις σώμα με σώμα
αγαπάς πληγώνοντας και πληγώνεσαι
εκπληρούμενη•

θέμα κυριαρχίας ή ταύτισης;
δεν έχει σημασία
εσύ κι αυτός
εσύ κι αυτό το κάτι
-η μαύρη κηλίδα που ποτέ της
δε γεμίζει-
τα αγκομαχητά μιας διαδρομής
που δεν οδηγεί πουθενά

…………….

εσύ κι εσύ
κι αυτό το κάτι
μια πορεία
μια στιγμή
μια εποχή που δύει
τόσο νωρίς…

μπλεγμένη στο παιχνίδι
του δίδυμου θανάτου
παραδομένη κι ελεύθερη•

εσύ
έξω από σένα

αυτό-

Των Παθών και των Εξαρτήσεων

Τόσοι πολλοί νεκροί για αναστάσιμη ημέρα
φορτίο ενοχών κι ακατέργαστης μνήμης.
Ο κόσμος μια κυψέλη μουρμουρίσματος ευχών
πίσω από μισοσβησμένες λαμπάδες
κι από τραπέζια γεμάτα αδημονία.

Παντού γέλια, μουσική, χοροί
κι εγώ νʼ απέχω με βήμα παρατεταμένης συντριβής.
Φωτογραφίες κάτω από το μαξιλάρι
να υπερτονίζουν τον Γολγοθά και το ατελεύτητο δράμα
μηνύματα και σιωπές στο ρόλο του σταυρού
κι όλες οι υποσχέσεις που μουʼ δωσες
και μείναν ηχώς ονείρων και σκορπισμένα στιχάκια
το ακάνθινο στεφάνι.

Αιμάτινα χνάρια σε κορμί και μυαλό
προσευχές χαμένες στα σταυροδρόμια των αβεβαιοτήτων μου
η μαστροπός ερημιά που σκληραίνει το κορμί
κι αυτό διψασμένο για χάδι και φιλί
να φλέγεται επάνω στον βωμό της μοναξιάς του.

Πόσος πόνος μου αναλογεί και πόση απουσία;
Διάλεξα την πληγή που φέρει το όνομά σου
κι όμως σʼ άλλη πορεία μαρτυρίου
μʼ απέθεσε το σάρωμα του χρόνου και η εξαγορά
των δοσμένων αισθήσεων.

Σα φεγγάρι ολοστρόγγυλο χαμογελά το πάθος-
το ξυράφι του χαμού λαμποκοπά έτοιμο να κόψει στα δυο
την φλέβα που με δένει μαζί σου.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος γεννήθηκε στο Καρπενήσι το 1989.
Ασχολείται με τη δημοσιογραφία, την κριτική λογοτεχνίας και την ποίηση.
Η Βαβέλ ( εκδόσεις Anima, 2017) είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή. Το ποίημα “Των Παθών και των Εξαρτήσεων” πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό Στάχτες (staxtes.com).

από Σωτήρης Παστάκας
1 Σχόλιο