Όταν επιστρέψεις
Θα σπάσω τη φωνή μου
μες στο στόμα σου.
Δεν θα είμαι ο ίδιος.

Όταν επιστρέψεις
θα είμαι πιο πολύ από σένα.
Θα έχω άλλο αίμα,
άλλα κόκαλα θα κουβαλάν
αυτό το ξένο σώμα.

Όταν επιστρέψεις
με άλλα χέρια θα αγκαλιάζω
με άλλα πόδια θα βαδίζω
με άλλα μάτια θα κοιτάζω.

Ξέρεις,
οι εραστές είναι
κανίβαλοι.
Νεκρή θα σε θέλω ακόμα πιο πολύ.

Όταν επιστρέψεις
θα φτιάξω καφέ.
Θα πάρω δυο κούπες,
θα τις γεμίσω.

Έβγαλα πλέον το κλειδί
πίσω απʼ την πόρτα,
τράβηξα τις κουρτίνες κι
άφησα μια χαραμάδα
να γλιστρήσεις.

Στο κρεβάτι
ανθίζει ακόμα το
σώμα σου.
Σε μυρίζω
στο ταβάνι,
στο πάτωμα.

Τα πόδια σου
χορεύουν κάτω
απʼ τα σεντόνια.

Στο κομοδίνο,
το τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα.
Τα χείλη σου
ζωγραφισμένα
πάνω στις γόπες
σαν πεθαμένα πουλιά.

Όταν επιστρέψεις
μεσημέρι,
θα μαγειρέψω.

Θα στρώσω καθαρό τραπεζομάντιλο.
Δυο πιάτα,
δυο πιρούνια,
δυο ποτήρια κόκκινο κρασί.

Στο βάζο θα έχω
κίτρινες τουλίπες.

Θα κλείσω τα παντζούρια
και θα τυλιχτώ σαν
ερπετό γύρω απʼ τη
μέση σου.

Όταν επιστρέψεις
δεν ξέρω τι θα έχει
μείνει από μένα.

από Σωτήρης Παστάκας
3 Comments