`
Ο Καθρέφτης
Το πιο οδυνηρό είναι το φεγγάρι,
μια ολόγιομη ελπίδα
πάνω απ’ το κεφάλι μας έτοιμη να εκραγεί-
το ένστικτο που γίνεται μακελειό
καθώς πλησιάζει ‘μέρα
που ο καθρέφτης θ’ αποκτήσει φωνή.
`
*
Σαν σκυλί λυσσασμένο.
Τελευταία τα βράδια
ακούω σπασμωδικές κραυγές
να με φωνάζουν
και ‘ γω περνώντας στη μεριά τους-
ανακαλύπτω το μεγαλείο της
προσφοράς τους
ορκίζοντας το χέρι μου
στην ανάληψη των επιθυμιών τους
δουλοπρεπής,
ιχνηλάτης των Nεκρών.
Στον πόλεμο τους ρίχνομαι
σαν σκυλί λυσσασμένο.
`
`
*
Για το όνομά σου
καθώς έρχεται η βοή
εντός των ματιών σου
κείτεται το Πένθος,
σταγόνες που φωτοβολούν
μέσα στο σκοτάδι την σιωπή-
για τ’ όνομά σου νίπτεται
στα χέρια μου το Πνεύμα.
`
*
Μια Φωνή
Και ποιος είμαι ;
απ’ το κύμα μια μονάχα σκέψη
ο θεός η ζωή η σοφία:
μια εικόνα γυμνού νεαρού
η ομορφιά μήπως είμαι:
το κράτημα της ελπίδας απ’ το χέρι
η θυσία μιας γυναίκας
μήπως
είμαι μια φωνή:
στον κόσμο που γυρίζει
η ματαιότητα είμαι ‘γω.
`
*
Η πνοή των ποιητών
Αν την ακούτε μέσα στο σκοτάδι να σας παραλύει
σαν αέριο δηλητηριώδους ακάνθου
αν την βλέπετε να σας πλησιάζει
σαν την ορμή μιας δύναμης ανίκητης
αν ποτέ σας την αισθανθήκατε να μπαίνει
μέσα στα σωθικά σας για να σας αναλύσει την
λέξη ο δ ύ ν η.
Τότε μπορείτε να πείτε,
ότι κατέχετε την πνοή των ποιητών
