`

ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΛΕΜΟΝΟΦΥΛΛΑ

μυστικισμοί
στην επιφάνεια ενός ανθοσεπτέβρη
-σʼ άπειρο αριθμό μολονότι δεν νιώθεται με γυμνό μάτι δεν νιώθεται –
βρίσκει κανείς επτά σεπτά ρηγάτα.
σεπτά καθότι επτά
και ρηγάτα καθότι συστατικά διαιώνιες φιληδονίες•
στην επιφάνεια ενός ανθοσεπτέβρη
βρίσκει κανείς επτά σεπτά ρηγάτα:

το αμήν μιας προσευχής
το ακατάληπτο μινύρισμα μιας μέλισσας,
την πέτρα το νάμα κι ένα λαμπύρισμα
ασθενικού φωτός
την υστέρα τής κατάφασης και
το ανάσασμα μιας γυναίκας που εκδίδεται.

ω υπερωκεάνιε Μαλντορόρ
ω χωματένιε Ντάττατρεϊα
πριν μʼ απαντήσεις σβήστηκα
πριν με σκοτώσεις πέτρωσα
και πριν να λάμψει πάνω μου ο τελευταίος πιθανός ήλιος
πρόλαβα και τρύπωσα
στο ροδάμνι ενός νεκροκεριού
που μόλις
που μόλις
άναψε.

`

*

το σπίτι της ασχήμιας
η ασχήμια
η ασχήμια είναι μια γεροντοκόρη
που διατελεί στο νοίκι.
είναι μια γεροντοκόρη
η ασχήμια.

η ασχήμια δεν καταδέχεται
να λούσει το σπίτι της με χαρακτηρισμούς όπως:
κλουβί καλύβα χαμοκέλα
μα δεν καταδέχεται ούτε
μέλαθρο
να το βαφτίσει.
δεν καταδέχεται
η ασχήμια.

το σπίτι της καρφώνει τις ρίζες του
δίπλα από κάποιο μπαζωμένο ποτά
μι. όχι δεν είναι από τούβλα το σπί
τι της όχι δεν είναι από νερό το ποτ
άμι
δεν είναι από υλικά σπιτιού το
σπίτι της δεν είναι δηλαδή σπι
τένιο φτιαγμένο από σπίτι τής
ασχήμιας το σπίτι.

είναι η ασχήμια λοιπόν μια γεροντοκόρη
ανέραστη μπαζωμένη παλέτα πληκτική
και ημιθανής πλην όμως κατάθαμπη
η ασχήμια.

γιʼ αυτό μια νύχτα τώρα του Αυγούστου
θα φορέσω τη μπαλακλάβα
και θα γλιστρήσω με αδιόρατες κινήσεις στο κατώφλι τʼ ουρανού
για να ληστέψω απʼ τις προμήθειες των θεών
το θιογενές μικροσκόπιο

τότε θα κατέλθω στα γήινα
και σφίγγοντας στα δάχτυλα τη δύναμι των απτών αποδείξεων
θα διαλαλήσω
(πλέον με του δέσποτα τη σιγουριά)
τα κάτωθι
Περί Ασχήμιας και Άλλων Διατάξεων:

η ασχήμια είναι μια γεροντοκόρη
που διατελεί στο νοίκι
δίπλα σʼ ένα μπαζωμένο ποτάμι.
το ποτάμι είναι ένας σωρός από σκονισμένα λεξικά
το σπίτι της
είναι μια λέξητεσσάρω συλλαβών:

κα νο νι κό

και τότε θα το ξέρετε όλοι
πως
μια λέξη τεσσάρω συλλαβών
είναι το σπίτι τής ασχήμιας.

`

*πού πάει η αυτοκτονία όταν δεν τη στέργουμε πια;
άραγε
να στροβιλίζεται σαν υπνοφαντασιά;
ή μήπως
όπως η αντιύλη να εξορίζεται
σε κάποια ατλαντίδα τής αντιζωής
σύμφωνα με τις θεωρίες των αστρομάγων;
άραγε
να γύνεται ματόρροια στο καστανό μελίγγι ενός ποιητή
ή να κλείνεται σʼ ένα εφηβικό δωμάτιο
χτυπώντας με δύναμη την πόρτα;

α! θεέ κι αντιθεέ μου
σʼ ένα νούφαρο κρύβεται να ξεχειμωνιάσει!

`

*
εχθρολόγοι
κάθε φορά που δυο φιλόλογοι τσακώνουνται
για το αν η δευτερεύουσα πρότασις στο κείμε
νο του Θουκυδίδη είναι τάχα εναντιωματική ή
παραχωρητική

ένας έφηβος
με την πένθιμη γλύκα του σκιόφωτος
καρφώνει στο λαιμό του ένα μολύβι
κι αιμορραγεί ακατάσχετα χυμούς αγριοφράουλας
βάφοντας το θρανίο του
ποιήματα.

`

*

αμηχανία ενός γραφιά μπροστά σε μια διερώτησιν ύφους
το αγαπημένο μου πράμα στη λίστα τω πραμάτω
την πεπερασμένη αυτή και ξεπερασμένη
στυλιστικά κι υλιστικά
το αγαπημένο μου πράμα στη λίστα τω πραμάτω

εινʼ ένας αναγραμματισμός.

ένας αναγραμματισμός
πέντε γραμμάτω.

υ, δ, ν, η, ο

διατί έχω ωσάν άξιος γραφιάς μέσα του ανακαλύψει
τον ηχητικό εκείνο κυματισμό
που συμπυκνούται με τα γλωσσικά ημών σύμβολα
ωσάν ροπή μαθές κι αντιροπή στες ομόφυρτες λέξεις:

ηδονή / οδύνη

χρόνια πολλά στο λιγοστό μου μυαλό
τούτος ο αναγραμματισμός παρασιτεί.

να τον κάμω τετραστιχάκι για τα γούστα των πολλών;
μήπως άρια για δύο ψάλτες όμποε και ένα ζευγάρι φυστίκια;
ή τάχα βέλασμα για σουραύλι, βοσκό και ένα κουαρτέτο τελάληδων
στα τουρκοβούνια;

το να σιωπάσω γαρ επιλογή δεν είναι.

λαλήστε, ω διανοούμενοι! σε σας κράζω
λαλήστε, ω διανοούμενοι! και πείτε μου
σεις που γνωρίζετε, σεις που ξέρετε, σεις που κατέχετε το πύρ
λαλήστε, ω διανοούμενοι! συμβουλέφτε με ως συνηθίζετε
κι εμένα τον λιγοστό

`

*

απάντηση ενός μωρού σε επανεπικαιροποιημένο ζήτημα
κάνετε λάθος κύριε Αντόρνο

πρώτον γιατί το έσχατο ολοκαύτωμα λέγεται θάνατος και ημερομηνία γεννήσεως δεν φέρει μονʼ υπάρχει απʼ το προχτές και θα υπάρχει ως το μεθαύριο
δεύτερον γιατί το κοσμικό νεφέλωμα της φρίκης έχει γνεστεί από ανθρώπινο χέρι φορές αμέτρητες με όμοιο ζήλο και μίσος ασχέτως αν συγκαλήφθηκε μερικώς ή τέλεια
τρίτον γιατί αν η ποίηση δεν βλασταίνει πυράκανθος του αντιθανάτου τότε καλύτερα να ψεκάσουμε τα μούτρα της με λίπασμα
μπας και γλυτώσουμε την κοπριά τής Ανυπαρξίας

τα ξέρετε όμως όλα αυτά κύριε Αντόρνο

`

*

άσκηση: καταγράψτε το νόημα της ύπαρξης σε μορφή χαϊκού
τα ρα ρα ρι ρα
ναι ναι ναι ναι ναι ναι ναι
τα ρα ρι ρα στοπ

από Σπύρος Αραβανής
3 Comments