Εννέα Χαϊκού
Θάλασσας Αύρα
ψυχές μας ταξιδεύεις
πνοή γαλάζιου.
***
Γρύλοι και Γκιώνης
τ’ Αστέρια νανουρίζουν
μα εγώ αγρυπνάω…
***
Κοίτα την Κίσσα!
Το χρυσό Καλαμπόκι
κρώζοντας τρώει.
***
Ώριμα Φρούτα
και οι ψυχές να ευωδιάζουν.
Θεέ, δώσ’ μας διάρκεια.
***
Λάγνο Φεγγάρι
τα κλήματα αγκαλιάζεις
και σε μεθάνε.
***
“_Φωτογραφίζω…”
“_Τις στιγμές να κρατήσεις;
Σκιές, σου ξεφεύγουν.”
***
Λωτοί και Ρόδια
_Χρυσός_ τα Μεσημέρια
λαμποκοπάτε.
***
Αχλαδιών σμήνος
λικνίζεται στους Ήλιους
και χασμουριέται.
***
Μελωδούς δένεις
στο Σπίτι και τα Δέντρα•
στη Μουσική ζεις.
Χρώματα κι Αρώματα
Μέσ’ από μούρα κόκκινα κι ολόμαυρα βατόμουρα
με άρωμα σοκολάτας
μια κίσσα ξεπετάχθηκε• κι αγερικό ζηλόφθονο
ήλιο χρυσάφι ράμφισε σπανιόλικης φρεγάτας.
Μέθυσ’ απ’ αγιοκλήματα, σε γιασεμιών το γιόρτασμα
λούζομαι παραισθήσεις.
Βλέπω την κίσσα ολόχρυση και ήλιο καφέ_ μπλαβόφτερο•
( τρελάθηκαν οι αισθήσεις. )
Μ’ ένα κρασί σαμιώτικο ( κίσσα και ο ήλιος έσβησαν )
γέρνω ν’ απομεθύσω,
μα έρχεσαι βράδυ φέρνοντας σπονδές των νυχτολούλουδων
άστρων και φώτων άνθισμα, δίψα να σεργιανίσω.
Απογευματινή βόλτα στην Παλιά Πόλη
Παράξενο το Φώς! στο Παρελθόν κάποιες στιγμές
( Πόλη Παλιά ) με ταξιδεύει• εκεί
διάφανοι στίχοι αρέσκονται μες στο Λιστόν να κάθονται
πίνοντας τσιτσιμπύρα.
Ξέγνοιαστη Ναυς Απήδαλος στην Πόλη σεργιανίζω
ενώ φωτοβολές _ βοή των μαγαζιών φλερτάρισμα
φωνές επισκεπτών λουλούδιασμα ψημένα καλαμπόκια
πλανόδιων τεχνοκακουργήματα ( τρελά βιασύνης άνθη )
strass τατουάζ μου γίνονται• πια λάμπω φάρος κινητός.
Ήλιος σε Δύση του αραχτός ( πορφύρα νυσταγμένη )
γλιστρά στα χέρια μου γλυκό για φάγωμα κεράσι,
μα γίνομ’ ακατάδεκτη• πεινώντας για παιγνίδια
ψηλά τον ρίχνω ξέγνοιαστες δυο ξεγελώ καμπάνες.
“_Τό Τρίποντο!” τρεις Εκκλησιές θαυμάζουνε ( συγχρονισμός
του Αγιού της Παναγιάς και του Προδρόμου. )
Θαύμα σε κάθε δρόμου μας το βλέφαρο αντικρίζω
της Νύχτας το στραφτάλισμα ( των ξωτικών της χάρισμα )
με ονειροφαντασιές ( ή οράματα; ) ν’ ανθούν μες στην ψυχή μου
καθώς τον Θεοτόκη ψάχνοντας ( συγχρόνως τον Μαβίλη )
σε Παρελθοντικό Λιστόν άλμα εκτινάζομαι φωτός.
_”Φωτογραφίζω,
τις στιγμές να κρατήσω.
Μα σκιές, ξεφεύγουν.”
( Κέρκυρα, Αύγουστος ’16. )
γεμάτα ήλιο τα ποιήματά σας, θυμίζουν το ωραίο καλοκαίρι…
και να ωραίοι στίχοι καθώς αλλάζει η εποχή:
ΥΓΡΑΣΙΑ
2
Ένα κορίτσι λυγερό
Φεγγαροχτυπημένο
Με ζουρνά
Ξετρελαμένο
Μεθά χορεύει και πηδά
Τον ερχομό του τραγουδά
Μέσα σε δάση από ιτιές
Το κορίτσι θα τον φέρει
Σ’ άγνωστα λημέρια
Να χτυπήσει θάλασσες
Να καρφώσει αστέρια
Μάνος Χατζιδάκις
Αγαπητή Θωμαή σας ευχαριστώ πολύ και για το σχόλιό σας & για το υπέροχο ποίημα που παραθέτετε.
Το Καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή και οι εικόνες που δίνω είναι τμήματα της καθημερινότητάς μου καθώς ζω σ’ ένα κτήμα με οργιαστική βλάστηση.
Ευχαριστώ πολύ και το Ποιείν που, για τρίτη φορά, δημοσιεύει στίχους μου.
Να διευκρινίσω, μόνο, ότι στο ποίημα “Απογευματινή Βόλτα στην Παλιά Πόλη” οι στίχοι “Παράξενο το Φώς! στο Παρελθόν κάποιες στιγμές ( Πόλη Παλιά) με ταξιδεύει• εκεί διάφανοι στίχοι αρέσκονται μες στο Λιστόν να κάθονται να πίνουν τσιτσιμπύρα” αποτελούν προμετωπίδα, με μικρά γράμματα, της πρώτης ( πεντάστιχης) στροφής και όχι τμήμα _ αρχή της.
Αλεξία πάρα πολύ όμορφο το Εννέα Χα’ι’κου.Έχει κυκλοφορήσει σε κάποια συλλογή σου αυτό?Εάν όχι,πρόκειται να κυκλοφορήσει?
Αγαπητέ Κώστα σ’ ευχαριστώ!
Μελωδοί με κρυστάλλινους ήχους υπάρχουν, προς το παρόν, μόνο στο σπίτι μου κι όχι σε κάποια συλλογή.
Ενώ, όπως φαίνεται κι από βιογραφικό μου στο διαδίκτυο, δημοσιεύω πολλά χρόνια πεζογραφία Επ. Φαντασίας ( έχω εκδώσει και δυο μυθιστορήματα ) ποίηση δημοσιεύω μόνο τα τελευταία δυο χρόνια.
Κάποια στιγμή, βέβαια, θα τυπωθεί και η πρώτη συλλογή.
Αυτή η απογευματινή βόλτα, στην παλιά πόλη, πολύ μου άρεσε.
Βασίιλης Πης από Κω
‘Φωτογραφίζω,
τις στιγμές να κρατήσω.
Μα σκιές, ξεφεύγουν.’
Αγαπητέ Βασίλη σ’ ευχαριστώ! Γνωρίζω ( δεν έχω πάει ακόμη ) ότι και το δικό σου νησί είναι πανέμορφο!
Το χαϊκού “Φωτογραφίζω, τις στιγμές να κρατήσω.Μα σκιές, ξεφεύγουν.” μοιάζει ξεκρέμαστο, αλλά δεν είναι.
Αρχικά σκόπευα να στείλω στο Ποιείν κι άλλες δυο ( δικές
μου ) φωτογραφίες. Η μια έδειχνε μια ολόχρυση Θάλασσα με πλεούμενα & η άλλη πράσινα παμπάλαια παράθυρα στην Παλιά Πόλη να φέρουν πανέμορφα πορφυρόχρυσα υφάσματα ( αυτήν την εικόνα μπορεί να τη δει κανείς, στην Κέρκυρα, τέσσερις φορές το χρόνο, στις λιτανείες του πολιούχου Αγίου Σπυρίδωνα.)
Παρʼόλο το μεθύσι μου από της γραφής σου την μέθη, βρίσκω την σκληρότητα να σου αποκριθώ:
Η λογοτεχνία και η τέχνη ολάκερη, εάν δεν μάχονται την ελεεινή, αβίωτη, διαχρονική του εκμεταλλευτικού πολιτισμού αθλιότητα, που καθημερινά υφιστάμεθα, και, η οποία ενσαρκώνεται και αναπαράγεται από το φασιστικό τρίπτυχο:Πατρίς, θρησκεία, αναφροδισία(οικογένεια), το οποίο τρίπτυχο μεταλαβαίνει στο ιερό της αγιασοφιάς, με τις ένδοξες μέρες, του επιτέλους σου, με τα τόσα θαυμαστικά, τότε, επαναλαμβάνω, η λογοτεχνία και η τέχνη ολάκερη, δεν είναι μόνο άχρηστες, αλλά, και, σαν ύπουλες θα στηλιτεύονται.
Γρύλοι και Γκιώνης
τʼΑστέρια νανουρίζουν
μα εγώ αγρυπνώ.
νομίζω, ότι το αγρυπνώ, αντηχεί!
Κανονικά δεν θα ‘πρεπε ν’ απαντήσω (αφού όποιος συνδιαλέγεται με το κακόβουλο κάπου χάνει και το δίκιο του) όμως εδώ στην Κέρκυρα τη σιωπή δεν τη … συνηθάμε.
1) Ο απόλυτος ενθουσιασμός μου για το ότι η ΑΕΚ μετά από
σχεδόν δυόμισι πέτρινες δεκαετίες φτώχειας και απίστευτων ταπεινώσεων _ εξευτελισμών ξαναβλέπει άσπρες μέρες και την ελπίδα να ξαναγυρίσει στην ιστορική της έδρα, τη Νέα Φιλαδέλφεια, δεν θα έπρεπε να ενοχλεί ούτε τον πιο φανατικό οπαδό αντίπαλης ομάδας, αν διαθέτει λίγη συνείδηση• αν διαθέτει.
2) Η Τέχνη δεν χρειάζεται να προπαγανδίζει, να εξυπηρετεί συμφέροντα, να χειραγωγεί… Ο θεμελιώδης λόγος ύπαρξής της είναι να κάνει το Ανθρώπινο Ον ευγενέστερο, ώστε μόνο του να στραφεί στο Αγαθό.
3)Τους χαρακτηρισμούς “άχρηστες” και “ύπουλες” τους γυρίζω σε ‘σένα Καζάση που τον τελευταίο καιρό έχεις πάρει σβάρνα όλες τις αναρτήσεις του Ποιείν εκφέροντας γνώμη επί παντός επιστητού και στηλιτεύοντας σαν αναμάρτητος.
Σε οποιοδήποτε άλλο σχόλιό σου σε αυτή την ανάρτηση δεν θα ξαναπαντήσω.
Όπως προείπα δεν μου αρέσει να συνδιαλέγομαι με το κακόβουλο• _ κι αντιπαθώ να σέρνομαι σε ό,τι άχρηστο και ύπουλο.
Το ύφος σου υπερθεματίζει τις γραφές μου.
Η υστερική μισαλλοδοξία σου, ένεκα του ευάλωτου των αξιών σου, δεν αντέχει στην ισηγορία! Γιʼαυτό με σαφείς υπαινιγμούς προτρέπεις, τους εκδότες του Ποιείν(πως μου επιτρέπουν, και πως με ανέχονται), να με φιμώσουν, εξοβελίζοντάς με από το περιοδικό!
Στα μισά του δρόμου έφθασα με τοπία μολυσμένα και ανθρώπους που δοξάζουν τον χρηματιστή, τον πρωτοσύγκελο, τον φρούραρχο.
Καθήκον ιερό οι αξίες να αναπαραχθούν!
Τα ιδανικά να λάμψουν!
Ηθικόν ακμαιότατον!Επʼώμου…..άρμ!
Οι αντιρρησίες θα συντρίβονται.
Τα χέρια των δημίων μου θα τα έχουν οπλίσει
ο Σάββας ο φιλόλογος, ο Διονύσης ο μουσουργός, ο Σπύρος ο γυμναστής, ο Πέτρος ο γιατρός, ο Κώστας ο μηχανικός, ο κυρ Ανδρέας ο υδραυλικός, ο Βασίλης ο γεωργός, ο Βύρων ο ηθοποιός, οι μητέρες οι στοργικές.
Ονομάζομαι Λεωνίδας και φυλάγω Θερμοπύλες .
Από πότε η τέχνη έγινε κτήμα μας; Η σεμνή και ταπεινή υπηρέτηση προς αυτήν φαντάζει μέτρια…
Η μεγάλη τέχνη όμως, ναι, ασχολείται με ξένα προβλήματα, κοινά και μεγάλα.