ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΑΣ
η γυναίκα με τα μαύρα
και το δρεπάνι στη γλώσσα
έχει στην πλάτη
ένα τσουβάλι ανείπωτο
το θρέφει μʼ αβίωτες στιγμές
με μάτια παιδιών
βαμμένα με απουσία
μʼ ανέγγιχτα χέρια και μάγουλα
στο άνοιγμά του
ακούγονται αγέλαστα χαχανητά
τραγούδια αμελώδιστα
από δρόμους δίχως πόδια
και τα βράδια
που έχω πάψει να προσεύχομαι
από μικρή τυλιγμένη στα γόνατα
δένομαι όλο πιο σφιχτά
στου κρεβατιού το κεφαλάρι
ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗ
η τρέλα περιθάλπει
ταΐζει στο στόμα
γλυκό του κουταλιού
με τις χούφτες
μαλλιά
σε απόχρωση του μπλε
εκτός χρωματολογίου
χρόνος που φράκαρε
στη μέση δαχτυλίδι
πιέζουμε το λαιμό
να γουρλώσει τα μάτια
φτύνει στο στόμα
περίσσια μαύρη βλέννα
στο αναφιλητό του διπλανού
στο τέλος όλοι
κρατιούνται από το κάγκελο
το ζήτημα είναι
να το αφήσεις
ΜΑΓΚ
τα χέρια σου
μια στο λευκό
και μια στο κόκκινο
παλιά καινούρια
τα χάδια όλου του κόσμου
και τα κλάματα
παράθυρο σπασμένο
δροσίζει και κρυώνει
το ψωμί
σώζει και σαπίζει
σε μια σακούλα πλαστική
μαύρη σακούλα ολόσωμη
το δέρμα καίγεται
κάτω απʼ το λευκό της λάμπας
οι κόρες δε διαστέλλονται
τις μάλωσε το φως σου
κρύβονται πια στο πράσινο
σʼ ένα λιβάδι άσχημο
καμένο βοσκοτόπι
*******************************************************************
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982 και μεγάλωσε στον Κορυδαλλό. Σπούδασε Πληροφορική και Θέατρο. Είναι απόφοιτη του ποιητικού εργαστηρίου Τάκης Σινόπουλος και ιδρυτικό μέλος της ομάδας ποίησης Σκάσε Αηδόνι. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.
Ενδιαφέρουσα η ποίηση της κας Αθανασίου.
Οι στίχοι χωρίς να λένε πολλά, καταφέρνουν να δώσουν μία δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων. Αν βέβαια υπάρχει σημείο που ξεπερνάει την απλή δυναμική και το απλό ενδιαφέρον της ποίησης της κας Αθανασίου, τότε αυτό είναι οι τέσσερις παρακάτω στίχοι:
το ψωμί
σώζει και σαπίζει
σε μια σακούλα πλαστική
μαύρη σακούλα ολόσωμη
Από το ψωμί που συμβολίζει τη βασική τροφή του ανθρώπου, το θαύμα, τον αγώνα, την ιδεολογία.. καταλήγει στο πλαστικό. Το ολόσωμο. Που χωράει όλο το σώμα. Από την ιδέα- στην ύλη.
Είστε παράξενο πλάσμα Μαρουσώ.
Ευαίσθητα και σκληρά ταυτόχρονα.
Θα συμφωνήσω με τον κύριο Αλεξάνδρου.
Xωρίς υπερβολές, η ποίησή της κας Αθανασίου, είναι εξαιρετική, κατανοητή και ανθρώπινη. Πολύ πιο ακίνδυνη από την ποίηση ορισμένων που οι στίχοι τους ελέω των διατάξεων του νόμου : ότι θέλω λέω ότι θέλω γράφω, κυκλοφορούν ελεύθεροι και βρομίζουν τους αέρηδες……Μπράβο σας κα Αθανασίου
Παλεύετε σκληρά με τα νοήματα Κυρία Αθανασίου. Ελπίζω να διαβάσω μια ολοκληρωμένη συλλογή σας κάποτε.
Καλή αντάμωση Ευαίσθητη Κυρία.