`
Σαν ομόκεντροι κύκλοι
Είδες ποτέ σου ομόκεντρους κύκλους
να περιέχουν τρυφερά ο ένας τον άλλον
γεννημένους απ’ την ίδια μήτρα
τον ομφαλό του σύμπαντός τους;
Μοιάζουν με αντίγραφα,
πιστά αντίγραφα – μα απέχουν
Όσο χρειάζεται απέχουν,
για να μπορούν να αναπνέουν
μα και να κοιταχτούν σαν το θελήσουν.
Έτσι όπως στέκουν δημιουργούν έναν πελώριο οφθαλμό
που θεϊκά παρατηρεί και τα πάντα γνωρίζει
Είδες ποτέ σου πώς σε κοίταξα
την αναπάντεχη στιγμή της πρώτης επαφής μας;
– Νοέμβρης πρέπει να ‘τανε-
Πρόσεξες άραγε τη σπίθα των δικών μου οφθαλμών
σαν συναντήθηκαν με τους ομόκεντρούς σου κύκλους
και τους χαϊδέψαν απαλά, με προσοχή
λες κι ήταν ό,τι πιο εύθραυστο είχαν δει
αχαρτογράφητοι πλανήτες σμαραγδένιοι
γεμάτοι λίμνες εξωτικές και άγνωστες ως τότε
Έπειτα γίναμε αυτό που προστάζει
η Γεωμετρία του Έρωτα
ταυτόσημοι και ισοσκελείς
σαν τα κομμάτια ενός συνόλου
περιέχοντάς με να σε συμπληρώνω
και να αναγεννιέμαι εντός σου.
*
Σπασμωδικές εξομολογήσεις
Οι μελλοντικές μας πράξεις
με κοιτάζουν απ’ την κλειδαρότρυπα
του χρόνου – στωικά
Η γη που θα εξερευνήσουμε
ανθίζει στην προσμονή μας
Οι δρόμοι που θα περπατήσουμε μαζί
βάφονται κόκκινοι και γελούν
Τα φιλιά που θ’ ανταλλάξουμε
φορούνε στέμματα από ρόδα
Και τ’ αστέρια, ω αυτά,
ζουν μονάχα για να τα θαυμάσουμε
σ’ έναν ξέφρενο θερινό χορό
Δε θέλω εκείνα που θέλουν όσοι
δε μπορούνε αλλιώς
Θέλω τα θαύματα που δεν τόλμησαν
ούτε να ονειρευτούν
Και τα θέλω δικά μας
να τα κρατήσουμε στα χέρια μας
να τα φροντίσουμε με προσοχή
σαν φτάσουν τα πρώτα χιόνια
Δε θέλω την πλήξη
του ήμερου κάμπου – όχι πια
Θέλω τους αέρηδες να λυσσομανούν
στις κορφές και το υψόμετρο
που σε ζαλίζει σαν κοιτάξεις κάτω
να υπενθυμίζει τις ισορροπίες
ένα λάθος βήμα αρκεί – ένα μόνο
για να ξεψυχήσει ο κόσμος
Θέλω τον δρόμο που όσο τον πλησιάζεις
άλλο τόσο ξεμακραίνει
Τον δρόμο που όσο τον πηγαίνουμε
τέλος δε θα γνωρίζει
Θα μοιάζει με Ορίζοντας
που μας οδηγεί και μας κυκλώνει από παντού
Ορίζοντας σαν εσένα
– απέραντος, όμορφος, απόμακρος
Όμως κι εγώ,
αν είχα ένα άλλο όνομα
πιο ουράνιο
όχι τόσο ανθρώπινο
λιγότερο πληκτικό
Ίσως να με φώναζαν
Ίσως να με φώναζαν Οκτάνα
Και αυτά τα δύο Ο που τόσο μοιάζουν
λες και γεννήθηκαν απ\’ το ίδιο ουράνιο σώμα
σαν έρθει η μέρα που ενώνονται και ξαπλώνουν
πλάι πλάι – ξέρεις τι φτιάχνουν;
Ξέρεις τι φτιάχνουν μαζί ;
Μια αιωνιότητα.
`
*
Οι λέξεις σου σαν μαύροι κορμοράνοι
Τώρα που ο ήλιος κάθισε στη νεκρική του θέση
της τελευταίας δύσης του στερεώματός μας
και τίποτα δεν έχω πια
να δώσω – ή να δώσεις
να σώσω – ή να σώσεις
Τώρα που δούναι και λαβείν σάλπιγξαν τέλος
και οι αψιχαμίες ξεχάστηκαν στο χθες,
κάηκαν απ\’ τη φλόγα των δειλινών εκείνων
αφήνοντας στο διάβα τους εφιάλτες και πληγές
Τώρα που οι κάνες σίγησαν, δίχως ίχνος καπνού
και η μάχη στέκει σιωπηλή, χωρίς ποτέ της να γραφτεί
στην Ιστορία των Ερώτων – αλλά και των Πολέμων
Τώρα που όλα πήρανε το δρόμο που τους πρέπει
Κι εμείς οι ίδιοι την πορεία που ποθούμε
Άκουσα βίαιη κραυγή της ύστατης σελίδας
κρώξιμο ερέβους κάλυψε το άσπρο της σιωπής
Είκοσι μαύρων κορμοράνων που χορεύανε
σε ουρανό κατάλευκο, ξεχασμένοι
στο ρυθμό μιας άλλης εποχής
Μία σημείωση μονάχα, λίγες λέξεις
τόσο κοντά, σφιχτοδεμένες, σαν να \’ναι αλήθεια
που σχεδόν τις πίστεψα, μα αναρωτιέμαι
πώς γράμματα που ακούγονται τόσο αναχρονισμένα
αναγεννούν εικόνες σε αποσύνθεση
και μουχλιασμένες θύελλες εν υπνώσει αισθημάτων
Μα τα δάκρυα που δε χύθηκαν ποτέ, γίνανε Τέχνη
και τα καταχωνιασμένα αναφιλητά στο υπογάστριο,
που δεν παντρεύτηκαν ποτέ μ\’ έναν λυγμό,
γινήκανε η καιόμενη ορμή της πένας
Η πιο γλυκιά δικαίωση, η τέλεια μεταμόρφωση,
το χαμένο εκείνο νόημα της ισοπέδωσης
που χτίσαμε από κοινού- πέτρα στην πέτρα,
με περισσή επιμέλεια και μας ανήκει πια,
δικαιωματικά και ολοσχερώς
Όμως, να!
Κοίτα ψηλά
Ο αναγεννημένος Φοίνικας που υψώνεται
περήφανος μέσα από κύμα στάχτης
ανοίγοντας φλεγόμενα φτερά πάνω απ\’ την άβυσσο
φοράει τη μορφή μου
Όμως, δες!
Τι κουβαλά
Με το χρυσό του ράμφος
Ένα κομμάτι ουρανού γεμάτο κορμοράνους
Κάτι δικό σου που αιώνια θα ζει,
δεσποτικά για να θυμίζει,
πως ήσουν κάποτε στ’ αλήθεια,
Ο ούριος ο άνεμος
τούτης της Αναγέννησης.
`
* Η Μαγδαληνή Παπαδοπούλου είναι φοιτήτρια της Κτηνιατρικής Σχολής του ΑΠΘ.
