Ρούλα Παπαντωνίου, Τρία ποιήματα

Δραπέτης

Φιλιά, σίδερα με θόλωσαν
έχασα τη φωνή μου
Μια στάση είναι ως στην πληγή
οι δρόμοι σε οδηγάνε από μνήμης
Ψάχνω τροφή
στη λάσπη τους
Φυγές μου δίνουν το νερό
φαί τα παλιό κύματα .
Ο νους κρατάει την ανάσα του
για να χορταίνω, να αναπαύομαι
στην άμμο που ζούνε
οι αγαπημένοι.
Μια θυμάμαι, μια ξεχνώ
η σκόνη θεριεύει ως τα μάτια μου
κάγκελα κι ορμήνιες
Εν ζωή το παιδικό πουκάμισο
λεκιασμένο από χώμα
με επισκέπτεται
Σκιάζομαι την ερημιά του
σκάβω λαγούμι
κάθε βράδυ να το κρύψω.
Ούτε εκείνη την ανάσα να κρατήσω
πια δεν θέλω
χορταίνω κι ανδρειώνω
μέσα μου
την πίστη μόνο του δραπέτη.

Η Βάπτιση ;

Πατημένες γόπες σέρνονται στο βρεγμένο πάτωμα
Κλειδώνω τα πόδια μου πάνω τους
Με ζώνει η ακινησία
κρατιέμαι με τον ομφάλιο της λώρο
από το υγρό ταβάνι
Αράχνη ξεβράζεται από βάρκα φυγάδων
στο κλουβί μου
Πως ζεις με τόσο αίμα πεταμένο;
Τόσοι ιστοί, ναυάγια λησμονημένα να ποτίζουν τους τοίχους
αυτής της
βρώμικης τρύπας
Βυθοί πεινασμένοι βγαίνουν στη όψη
Το γρήγορο τους ρεύμα κι από τις δύο μεριές πανύψηλοι βράχοι
Φαίνονται να μην αγγίζουν τα σώματα
Βαπτίζονται
στο κρύο νερό
Ζαρωμένα κορμιά τριγύρω σκύβουν ευλαβικά σε στάση δέησης
Βαπτίζονται οι δούλοι του θεού
ευλογούνται με το ένα η με τα δύο χέρια στο νερό
Κάτω από τα πόδια τους βρίσκονται οι δράκοντες
ʽʼΜπαμ μπουμ” ονόματα ακούγονται, ξεθυμαίνουν οι κρότοι
Για το Μυστήριο της αιώνιας απουσίας σου.
Τις ξελιγωμένες ακτίνες
κρατώντας πανιά
σκουπίζουν τις κραυγές των βαπτισμένων δύο, τρείς άγγελοι.

Μοναχικοί ρόλοι

Μέσα στα λόγια δεν έχω λόγια
αδειάζω τη στάχτη τους
συνεχώς
από τα σώματα μου
Πίσω από τις κουρτίνες
κρύβεται
η σημασία της αποτέφρωσης
φορώντας το πιο τολμηρό της
φόρεμα
Έπαψα να ματώνω
πίσω από τους ίσκιους
που επινοώ
τόσοι και τόσοι ρόλοι
για χάρη των θαυμάτων.
Είμαι το μοναχικό θέατρο μου
τα σανίδια του
ο αντίλαλος του
το σκηνικό του
Τέλος
αφιερώνω στο κενό
που υποδύεται πιστά
τον μονότονο βόμβο
των θεατών
Την αυλαία του έργου μου
με τα άκαυτα
εναπομείναντα φώτα.