Alda Merini, Ποιήματα (μετφρ.: Φωτεινή Ξιφαρά, Γιώργος Γκιώνης)

`

La pace
La pace che sgorga dal cuore
e a volte diventa sangue,
il tuo amore
che a volte mi tocca
e poi diventa tragedia
la morte qui sulle mie spalle,
come un bambino pieno di fame
che chiede luce e cammina.
Far camminare un bimbo è cosa semplice,
tremendo è portare gli uomini
verso la pace,
essi accontentano la morte
per ogni dove,
come fosse una bocca da sfamare.
Ma tu maestro che ascolti
i palpiti di tanti soldati,
sai che le bocche della morte
sono di cartapesta,
più sinuosi dei dolci
le labbra intoccabili
della donna che t’ama.

`

Η ειρήνη
Η ειρήνη, που αναβλύζει απʼ την καρδιά,
και κάποιες φορές γίνεται αίμα
η αγάπη σου,
που κάποιες φορές μʼ αγγίζει
και μετά γίνεται τραγωδία.
Ο θάνατος εδώ πάνω στους ώμους μου
σαν ένα πεινασμένο παιδί
που αναζητά φως και περπατά.
Να μάθεις ένα παιδί να περπατά είναι απλό,
να οδηγήσεις τους ανθρώπους
προς την ειρήνη είναι τρομερό,
αυτοί ικανοποιούν το θάνατο
με κάθε τρόπο
σαν ένα στόμα που πρέπει να τραφεί.
Μα εσύ, δάσκαλε, που ακούς
τα καρδιοχτύπια τόσων στρατιωτών,
ξέρεις ότι τα στόματα του θανάτου
είναι χάρτινα
πιο σαρκώδη απʼ τα γλυκά
ανέγγιχτα χείλη
της γυναίκας που σʼ αγαπά.

μτφρ. Γιώργος Γκιώνης

`
*

I poeti lavorano di notte
I poeti lavorano di notte
quando il tempo non urge su di loro,
quando tace il rumore della folla
e termina il linciaggio delle ore.
I poeti lavorano nel buio
come falchi notturni od usignoli
dal dolcissimo canto
e temono di offendere Iddio.
Ma i poeti, nel loro silenzio
fanno ben più rumore
di una dorata cupola di stelle.

`

Οι ποιητές δουλεύουν τη νύχτα
Οι ποιητές δουλεύουν τη νύχτα
όταν ο χρόνος δεν τους στραγγαλίζει,
όταν οι άνθρωποι σιωπούν
κι οι ώρες δεν κακοποιούν.

Οι ποιητές δουλεύουν στα σκοτεινά
όπως τα νυχτοπούλια ή τʼ αηδόνια
με το γλυκό τραγούδι τους
και τρέμουν μη και προσβάλουν το Θεό τους.

Όμως οι ποιητές, μέσα στη σιωπή τους,
κάνουν πιο πολύ φασαρία
κι απʼ το χρυσαφένιο θόλο των αστεριών.

μτφρ. Φωτεινή Ξιφαρά

`

*

Io non ho bisogno di denaro
Io non ho bisogno di denaro
ho bisogno di sentimenti
di parole
di parole scelte sapientemente
di fiori detti pensieri
di rose dette presenze
di sogni che abitino gli alberi
di canzoni che facciano danzare le statue
di stelle che mormorino
all’orecchio degli amanti.
Ho bisogno di poesia
questa magia che brucia
la pesantezza delle parole
che risveglia le emozioni e dà colori nuovi

`

Δεν έχω ανάγκη από χρήματα
Δεν έχω ανάγκη από χρήματα
Έχω ανάγκη από συναισθήματα, από λόγια
από λόγια σοφά διαλεγμένα
από της σκέψης τα λουλούδια
από της παρουσίας τα ρόδα
από τα όνειρα που στοιχειώνουν τα δέντρα
από τα τραγούδια που κάνουν τʼ αγάλματα να χορεύουν
από τʼ αστέρια που σιγοψιθυρίζουν
στʼ αυτί των εραστών.
Έχω ανάγκη από την ποίηση
αυτή τη μαγεία που εξουδετερώνει
το άχθος των λέξεων
που αφυπνίζει τις αισθήσεις και σκορπίζει νέα χρώματα.

μτφρ. Φωτεινή Ξιφαρά