`
Νίκος Σκαλκώτας, «Η Λυγερή και ο Χάρος»: ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ
`
Ήταν ένας μικρός, πολύ μικρός κήπος.
Τριγύρω φύτρωναν αγριοκερασιές, με μεγάλους κόκκινους γυαλιστερούς καρπούς.
Όλα ήταν κόκκινα και σκουροπράσινα.
Το χαλικόστρωτο ήταν γεμάτο γαρυφαλλιές, και τα κλωνάρια τους φορτωμένα με μεγάλα λευκά γαρύφαλλα.
Ευωδίαζε ο τόπος, ευωδίαζε.
Σ’ ένα παγκάκι καθόταν ένα κοριτσάκι, ντυμένο μ’ ένα λευκό μεταξένιο φόρεμα.
Ονειρευόταν: “Τον αγαπώ;”
Βγήκε το φεγγάρι.
Ο κόκκινος κι ο λευκός κήπος έλαμπαν στο κιτρινοπράσινο ασημένιο φως του φεγγαριού.
Στο εξοχικό σπιτάκι με τον κόκκινο κήπο έφεγγε απ’ τα παράθυρα το χρυσοκίτρινο φως των κεριών.
Το κοριτσάκι με το κόκκινο μεταξένιο φόρεμα έτρεμε απ’ το κρύο.
Σηκώθηκε και μπήκε μέσα.
Στο εξοχικό σπιτάκι με τον λευκό κήπο τα παράθυρα μείναν σκοτεινά.
Το κοριτσάκι με το λευκό μεταξένιο φόρεμα έτρεμε απ’ το κρύο.
Αλλά καθόταν κι ονειρευόταν.
Νύχτωσε για τα καλά.
Ο κήπος έλαμπε στο φεγγαρόφωτο.
Τα κόκκινα και τα λευκά γαρύφαλλα και τα σκουροπράσινα φύλλα απ’ τις αγριοκερασιές ήταν βρεγμένα κι αστράφτανε.
Στο εξοχικό σπιτάκι με τον κόκκινο κήπο κοιμόταν ένα κοριτσάκι.
Το φεγγάρι φώτιζε το ρόδινο κορμί και το κόκκινο μετάξι στην πολυθρόνα.
Το κοριτσάκι ονειρευόταν: “Τον αγαπώ;”
Στο εξοχικό σπιτάκι με τον λευκό κήπο κοιμόταν ένα κοριτσάκι.
Το φεγγάρι φώτιζε το χιονόλευκο κορμί και το λευκό μετάξι στην πολυθρόνα.
Το κοριτσάκι ονειρευόταν: “Τον αγαπώ”.
Με μια άλικη λάμψη ήρθε η αυγή στον κήπο.
Όλα ήταν βρεγμένα και λαμπερά.
Και τα κορίτσια σκέπασαν το κορμί και δίχως όνειρα αποκοιμήθηκαν.
`
***************
Επίμετρο:
Πρόδρομος του γερμανικού μοντερνισμού ο Peter Altenberg (1859-1919) παραμένει ο μεγάλος άγνωστος στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ελάχιστα μεταφρασμένος, με δυο ανθολογίες στα αγγλικά, υπήρξε ιδιαίτερα επιδραστικός, όχι μόνο σε συγγραφείς, αλλά γενικότερα σε καλλιτέχνες και διανοούμενους της Βιέννης στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Ρεμάλι ολκής, με πιστοποιητικό φρενοβλάβειας από τα νιάτα του ήδη, αλκοολικός και ναρκομανής, υπήρξε φίλος του Sigmund Freud, του Gustav Klimt, του Arnold Schoenberg και πολλών άλλων διασημοτήτων της εποχής. Ο “Σωκράτης της Βιέννης”, όπως τον αποκαλούσαν, ήταν θαμώνας στο Cafe Central όπου περνούσε τις ώρες του, πίνοντας και γράφοντας, κυρίως πεζοποιήματα με σκηνές από την καθημερινή ζωή στη Βιέννη. Η ιμπρεσιονιστική ματιά του αποδείχτηκε καθοριστική για τη δραστηριότητα και την εξέλιξη του κύκλου της Νέας Βιέννης.
`
* Αφιέρωμα στον Peter Altenberg στο προσεχές τεύχος του περιοδικού «Straw Dogs»
